Kabili dhe Habili

Kabili dhe Habili


Ishin vëllezër Kabili dhe Habili
S'kishin ç'të ndanin mes tyre atë kohë
As hallet e sotme të njerëzve nuk kishin
Se vetë halli lindi më vonë.


Bashkë duhej të ishin ditën e natën
Të dy mund t'i mundnin kafshët e egra
Peshat e rënda mund t'i ngrinin bashkë
Më bukur, më thoni, a jetohet jeta?


Po ç'ish ajo ligësi në shpirt të Kabilit
Ç'ajër, ç'ushqim, në trup ja krijoi
Njëlloj a nuk hante ai me Habilin
Dhe ajri që thithnin a nuk ishte njëlloj?


Ç'gjarpër Edeni e helmoi në tru
Gjakun e njëjtë me vëllain, ja prishi
Ç'pamje urrejtëse i krijoi në sy
Ç'dorë vrasëse i ligësoi shpirti?


Ç'ish ai çast fatal për Habilin
Nga dorë e vëllait goditur për vdekje
Për jetën e tij ai jepte dhe shpirtin
Ç'deshte më shumë Kabili t'i jepte?


Oh, sa Kabilë ka sot kjo botë
Ndër shekuj shumuar nga geni i tij
Të mirët Habilë, Habilët e gjorë
Vazhdojn' të besojnë në Kabili-Habil.


Selanik, 2-3 prill 2011