Edmond Shallvari

2011-06-07T02:07:00.000-07:00

Jetojmë në një botë, ku përzjehen labirinthshëm realja me irealen, ku shpesh ndodh ndrimi i tyre me, apo pa vetëdije. Pikërisht në këte përzjerje të tillë, unë dua të jem vetvetja, t'i besoj asaj, edhe nëse gabon. Kështu, kur arrij t'i besoj vetvetes dhe jashtë saj, atëhere ndjehem vërtet më i plotë dhe i sigurtë në këtë botë, por kjo ndodh rrallë, sepse, ose unë gaboj në njohjen e vetvetes, apo të botës, ose bota gabon në njohjen time. Sikur të ndodhte vërtet nga të dy anët kjo njohje e vërtetë, atëhere do të ishte më shumë se një triumf për njeriun.

2011-05-22T13:04:00.001-07:00

Betimi?

E di, s’ka pse të betohem që e di
As ti mos u beto, të betohesh, s’ka pse.
Betimi me fjalë nuk nxe një dashuri
Betim ësht’ dashuria, që veç shpirti e nxe.

Premtimi?

S’më pëlqen premtimi, nga unë mos e prit
As ti mos premto, premtimi s’më pëlqen.
Premtimi nuk shpreh dashurin’ që ka një shpirt
Premtim ësht’ dashuria, që veç shpirti e shpreh.

Selanik, 22 maj 2011

2011-05-22T13:03:00.000-07:00

Ato buzë virgjërie

Oh, ajo rrugica e puthjes së parë
E shenjta rrugicë, nga Zoti bekuar
Sa herë kaloj aty, më kthen në djalë
Dhe ty në vajzë, si altarit qëndruar.

Ashtu, e mermertë, skulpturë Perëndie
Shigjet’ e Erosit guximin ma dha
Të puth buzët e tua, ato buzë virgjërie
Të ngrij e të shkrij, si në akull dhe zjarr.

Selanik, 22 maj 2011

2011-05-22T12:59:00.002-07:00

I mbetur varkës

Mbase s’ishte në dorën tuaj, mbase
Të ndalonit përmbytjen biblike të dashurisë
Ai Noe u kthye me shpresën e madhe
Ta shpëtonte atë me ndihmë të Perëndisë.

I kotë mundimi, pse vallë i kotë
Pse varkës së tij dashuria mungoi?
Ai Noe i vetëm, endet nëpër botë
I mbetur varkës, si në ishull Robinsoni.

2011-05-22T12:59:00.000-07:00

Vetëm Unë dhe Ti

Shfaqma syrin tënd në pikën e vesës
Të shikoj lotimin e shpirtit që vuan
Shtoma drithërimën në rrahjet e zemrës
Të ndjej qënien tënde, që s’rron dot pa mua.

Hidh shikimin tënd me syrin e Hënës
Kodin e të cilit vetëm une e di
Dërgo zërin tënd me notat e këngës
Që ta mbaj në buzë, çka këndoj në shpirt.

Shfaqmu e paturpshme, pa veshjen e Evës
T’ja kaloj Adamit në Edenin tim
A s’ja kam kaluar, që pa lindur jetës
Kur veç Zotit ishim, vetëm Unë dhe Ti?

Selanik, 22 maj 2011

2011-05-22T12:57:00.001-07:00

Veç pamjes

Të krijoj siç më pëlqen
Pra, më fal!
Pra, më fal, që je dhe sje
Në imazh.

Nuk ndryshoj dy sytë e zez
Më kupto!
As dhe flokët si i kreh
Më beso!

Tjetërkund e bëj krijimin
Nuk kam faj.
Se veç pamjes dua shpirtin
Qelibar.

2011-05-22T12:56:00.000-07:00

Amalgama e ngjyrave

U linda...
I pari shikim?
-Amalgamë ngjyrash
Gjaku im?
-I kuq
Qielli im?
-I kaltër.
Kështu më thanë...
E bardha - dëborë
E zeza - natë.

Më pas...
Ngjyrat më folën tjetërlloj
Nga shpirtra të bardhë
Nga shpirtra të zinj
Vetëm gjaku s’ndryshoj
Të kuqen e tij

Tani...
Si i pari shikim
Amalgamë ngjyrash.
T’i dalloj nuk di
Fytyrash!

2011-05-22T12:54:00.001-07:00

Simbiozë dashurie

Ti më vjen edhe pa ardhur
Dhe pa prekur ti më prek
Unë të kam dhe pa të patur
Pa më ndjerë, unë të ndjej.

Unë të njoh e pa më njohur
Të shikoj dhe pa më parë
Ti më josh e pa më joshur
Dhe më djeg pa ndezur zjarrë.

Ti më lind edhe pa lindur
Dhe pa vdekur më ringjall
Ti më bind e pa më bindur
Që më ke dhe kur s’të kam.

Selanik, 21 maj 2011

2011-05-22T11:04:00.001-07:00

Krijuar ndër imazhe

Ti nuk ishe realja e vetvetes
Krijuar ndër imazhe ishe ti
Prandaj si një kometë e çastit erdhe
Bashkë me çastin ike me nxitim.

Në hapësirë të gjurmës që le pas
Hirin e një zjarri unë gjeta
Kohën prapa ktheva për një çast
Që të shfaqej prapë në qiell kometa.

Kohës në të kthyer oh sa prita
Oh sa prita hirit një çudi
Pa e ditur se dhe unë isha
Një imazhi tënd në ëndërrim.

Selanik, 20 maj 2011

2011-05-20T10:15:00.001-07:00

Ç’ke Edmond me kaq duf?

Ç’ke o diell me rreze loti
Ç’ke o qiell me lotë dielli
Mos vallë bota udhën ndroi
Apo udha pa botën mbeti?

Ç’ke o ditë me dritë nate
Ç’ke o natë pa dritë Hëne
Mos vallë bota kohës ndalet
Apo koha e çon në çmëndje?

Ç’ke o trup me shpirtin ikur
Ç’ke o shpirt pa trup njeriu
Mos vallë bota s’është ngjizur
Apo ngjizja botën ngriu?

Ç’ke o Edmond me kaq duf
Ç’ke o duf me shumë Edmond
Mos vallë bota s’do si ty
Apo Ti kët’ botë s’e do?

2011-05-18T09:52:00.001-07:00

Tej pafundësisë

Ke shekuj që drejt meje je nisur
Të pres dhe unë me shekuj
Dhe para shekujve kam pritur
Në pritjen që pritje ka mbetur.

Kaq larg ndodhur universesh
Ku koha as kohën dot s’e mat
Ku shekujt në pafundësi kthehen
Dhe pritja tej pafundësisë ndal.

2011-05-17T04:20:00.000-07:00

Maria ime

E bukura Marie, Marie po të quaj
Emrin tënd të vërtetë, as ti nuk e di
E di vetëm unë, sepse vetëm unë vuaj
Marien e vërtetë, që brenda teje rri.

Si nuk e njohe njëherë, vetëm një herë
Marien tënde, që e mbaj në shpirt
Ajo s’është Maria e Josifit të mjerë
As Magdalena mëkatare, që e fali një Krisht.

Ajo është Maria ime, e imja vetëm
E vetmja shenjtore, e Zotit tim
Për të kryqëzuar mund të rri gjithë jetën
Dhe nëse ringjallem, kryqëzohem sërish.

Selanik, 17 maj 2011

2011-05-17T04:18:00.001-07:00

E ndeza një cigare

E shojta dhe një cigare, e pastaj?
Një tjetër pret buzët e mia
Thithjen time pret që ta marë
Të ndizet, të shuhet, e gjitha.

Ku vajti tymi, ku vajti?
Mesazh i mjegulltë po rri
Si re e hirtë së larti
Që pret të kthehet në shi.

E ndeza një cigare, e pastaj?
Një tjetër pret për t’u ndezur
Mes tyre ndjej të shuhet ngadalë
Një ëndërr e tymtë e mbetur.

2011-05-17T04:16:00.001-07:00

Unë jam ky që jam

Mos më kërko tej fuqisë
Tej vetes mos kërko më tej
Nuk mund t’ja kaloj Perëndisë
Që shuan dhe ndez mijra diej.

Mos më kërko tej kërkesës
Tej përgjigjes, përgjigje mos prit
Unë jam ky që jam, askush tjetër
Tej meje shko lutju Perëndis.

2011-05-16T22:49:00.000-07:00

Atë çast ndizet dhe Zoti

Atë çast ndizet dhe Zoti
Universit në ekstazë
Nga vete qënia që krijoi
Atij kopshti në parajsë.

Nga ajo pamje lakuriqe
E një trupi femëror
Që krijon mijra shpërthime
Dhe një univers krijon.

Universin e një bote
Që e ka emrin e femrës
Dhe pangopësisht shijohet
Ku e fsheh gjethja e Evës.

Atë çast dhe Zoti ndizet
Dhe krijon tjetër bing-bang
Gjethe e Evës nëpër vite
Një Zot tjetër brenda mban.

2011-05-16T03:43:00.000-07:00

Po kthehem në dje...

Trokitje e klithur
Në portën e mjegullt
Në orën zero të natës më zgjon.
Errësirës ngjitur
Si për të vdekur
Pak dritë jete kërkoj.

Klithja trokitje
Si qarje korbi
Portës së mjegullt vajton.
Ç’është kjo ngrirje
Zero gradë moti
Në zero dhe koha ndalon.

Mundohem të ec
Me sytë e territ
Oh sa pa fund kjo udhë!
Klithma troket
Kodet e ferrit
Që mund t’i çkodoj vetëm unë.

Ku është porta
Mjegulla ku është
Po unë ku jam këtë çast?
Mos vallë koha
Ky korb është bërë
Dhe klithma e tij zëri i saj?

Kush je, moj klithmë
-E nesërmja- the
Që dashke të më lesh pa ditnatë?
Vazhdo trokit
Unë po kthehem në dje
Mbase embrionit tim të parë.

Selanik, 15 maj 2011

P.s. Pak ditë më parë, në mes të Athinës, masakrohet me thika, burri(44 vjet) i një gruaje shtatzënë, që po bëhej gati për ta çuar në maternitet herët në mëngjes. Vrasësit i morrën jetën për një çantë ku kishte një kamera, me të cilën do filmonte çastin më të lumtur të jetës, lindjen e fëmijës së tij. Për atë baba, që nuk arriti të shikojë fëmijën e tij, për këtë fëmijë, që nuk do jetë kurrë në krahët e të jatit, e nesërmja(e krimit) më mirë të kthehej në të djeshme për një tjetër përmasë kohe të jetës së tyre, me mosndodhjen e atij krimi makaber.
Të nesërme të tilla, ku jeta jonë masakrohet së gjalli çdo ditë, kurrë mos ardhshin!

2011-05-16T03:40:00.000-07:00

Si do bëjmë toka ime?

Të dua toka ime siç nuk je
Siç je të urrej tmerrësisht
Kur të dua, çuditërisht të urrej
Kur të urrej të dua çuditërisht.

Jam tëndi toka ime, imja s’je
Imja je toka ime, tëndi s’jam
Dhe kur tëndi jam ti nuk ma kthen
Atë që shumëfish unë ty ta jap.

Si do bëjmë toka ime, si do bëjmë?
Ngjizur e të ndarë marrëzisht
Nëse unë pa ty s’do kisha qënë
Ç’pata që të çmenda çmendurisht!?

Selanik, 14 maj 2011

2011-05-16T03:38:00.001-07:00

Që nga koha e Adamit

Në të zezën ngjyrë të natës
Në të akulltën ngjyrë të Hënës
Vjen një yll e të ri pranë
Si një shkop magjik i ëndrrës.

Ngjyrë e natës në të zezë
Ngjyrë e Hënës në të akullt
Fshehin botës një të fshehtë
Që nga koha e Adamit.

2011-05-16T03:37:00.000-07:00

Marathonomaku im

Marathonomaku im
Korier i të përjetshmes dashuri
Flakadan në shpirt
I shpirtit gjithësi.
Pak Unë je Ti
Shumë Ti jam Unë
I ëndrrës princ
Që nuk ndalon kurrë.

Marathonomaku im
I saj marathonomak
Një shkëndijë më sill
Të ndez një zjarr
Atë zjarr olimpik
Universit altar
I flijuar Feniks
Që veten ringjall.

Marathonomaku im
Shpërnda dit’ e natë
Të vetmen dëshmi
Të ëndrrës së parë
Ku linda Perëndi
Me Perëndeshën në krahë.

2011-05-11T07:02:00.001-07:00

Ti s’e di se sa të dua

Ti s’e di se sa të dua, nga ta dish
Nga ta dish sa shumë vuaj shpirtërisht
Shpirtërisht për ty krijuar, çmendurisht.
Çmendurisht i dashuruar, nga ta dish!

Unë e di se sa më do, sigurisht
Sigurisht, por s’ta pohoj, egoist
Egoist që për ty rroj realisht
Realisht pa ty s’do isha, sigurisht!

Selanik, 11 maj 2011

2011-05-11T07:00:00.001-07:00

Mes vargjesh nuk krijohet dashuria

Nuk isha yll i qiellit, që më kërkon aty
As rreze dielli s’isha, që pret ta sjellë mëngjesi
Unë isha pika e lotit, që nuk ma pe në sy
Sepse u tret me ëndrrën, që vetëm ëndrrës erdhi.

Nuk isha breg’ i detit, që po i kthehesh valë
As fshehtësi e natës, që Hënë po i shfaqesh
Unë isha, oh nuk mundem, ta them tani me fjalë
Sepse nuk krijoj dot, një dashuri mes vargjesh.

2011-05-09T09:43:00.000-07:00

Më zgjo!

Më zgjo, nëse më do, nga gjumi i përhumbur
Ku shpirti s’ka qetësi e vetëm trupi fle!
Shpëtomë, nëse më do, nga kjo sirenë e bukur
Që ka fytyrën tënde, por ti ajo nuk je!

Më zgjo, nëse më do, nga ëndrra tradhëtare
Ku mollën e një Eve kafshoj me kaq uri!
Shpëtomë, nëse më do, nga kjo krijes’ parajse
Që ka fytyrën tënde, por jo, ajo s’je ti!

2011-05-09T02:15:00.000-07:00

Ne ëndërrojmë të pajetuarën

Mos përfito, të lutem mos përfito, nga dobësia ime ndjesore!
Ajo i flet shpirtit me gjuhën e shpirtit, që veç shpirti e di
Ne jetojmë padrejtësisht, vërtet padrejtësisht, këtë botë mizore
Që më parë se ne, oh, pse më parë se ne, mosqënies sonë ju ngjit.

Mos luaj, të lutem, oh mos luaj, me ëndrrat e mia!
Ato veç për mua janë krijuar, pyeti në s’beson, që të besosh
Ne ëndërrojmë të pajetuarën, që desh të na jetësonte Perëndia
Por as ne, as Perëndia vetë, oh pse as vetë Ajo, nuk mundi dot!

Mos kërko, të lutem mos kërko, atë që as kërkimi vetë s’e di!
Bota si e jona, e jona thashë, haha, e jona kurrë ajo s’ka qënë
Gjej nëse mundesh, a mundesh vallë, një të tillë botë në gjithësi
Uroj mos e gjesh, oh sa uroj, sepse mua për së dyti do më çmëndë!

Selanik, 9 maj 2011

2011-05-09T00:34:00.001-07:00

Fëshfërima e psherëtimës

Pa erë nuk ka fëshfërimë
Pa fëshfërimë era e marrë të fryn
Pa dhimbje nuk ka psherëtimë
Pa psherëtimë dhimbja e madhe të mbyt.

Pa ty jam tej ekzistencës
Për ty tej ekzistencës do lind
Ta kthej në fëshfërimë të erës
Psherëtimën e dhimbjes në shpirt.

Selanik, 8 maj 2011

Sot dashurinë e çmenda

2011-05-02T07:54:00.000-07:00

Sot dashurinë e çmenda

Sot dashurinë e çmenda
Më çmendi dhe ajo
Jo nuk ma paska ënda
Normal që ta shijoj.

E ç’është normaliteti
Në dashuri provuar?
Një fron i kotë mbreti
Pa mbret kurorëzuar.

Kurorë është çmenduria
Që çmend dhe vetë mbretin
Unë dashurinë do zgjidhja
Kurorë mbi universin.

Sot dashurinë e çmenda
Më çmendi dhe ajo
Një univers kam brenda
Një tjetër jasht’ krijoj.

Selanik, 30 prill 2011

Me amanet të nënës

2011-05-02T07:49:00.000-07:00

Me amanet të nënës

Unë shpesh jam hija jote
Shpesh hija ime je
Si hija e kësaj bote
Që universi le.

Kështu dhe në të gjallë
Kështu dhe në të vdekur
Kjo hije më rri pranë
Si roje e pafjetur.

Të shoh baba tej hijes
Të prek përtej mosqënies
Më ndjek baba tej ikjes
Me amanet të nënës.

Një tufë korbash fluturuar

2011-05-01T07:52:00.000-07:00

Një tufë korbash fluturuar

Përmes ajrit lagështuar
Nga livandoja e qielltë
Një tufë korbash fluturuar
Si një copë re e zezë
Lëshon klithmën e tmerruar
Sikur koha do të vdesë.

Nuk e di se nga po vinë
Nga po shkojnë, nuk e di
Nuk e di ç’thonë me klithmë
Që më ndjell kobin e zi
Mos vallë vetë kërkojnë ndihmë
Apo shprehin një gëzim?

Mbase shprehin një ankesë
Mbase thonë një profeci
Kush do lindë e kush do vdesë
Kush kësaj bote s’do të vijë
Kush mallkuar do të mbesë
Kush do mbetet pa lavdi.

Re e zezë e korbëzuar
Po ma nxin ditën e dielltë
Nga krra-krrahu eklipsuar
Sikur vdekja do të zbresë
Nga nje korb i shpenduar
I mallkuar, korbi-vetë!

Copëtohet ajri i qelqtë
Nga goditjet me krra-krraaa
Pres me ankthin i pa qetë
Çdo të ndodhë, tani, pastaj
Pres e pres kështu një jetë
Nga krijesa e pafaj.

Selanik, 1 maj 2011

Stavri Shkurti - Artist i Popullit

2011-04-30T12:22:00.000-07:00

Stavri Shkurti

(Artist i Popullit)

Ardhës, ikës
Meteor rilindës...

Shuar që ndrit
Heshtës që flet
O Zot, ç’njeri
Njeriu-vet’!

Ikën, vjen
Meteor në qiell...

Universit Feniks
Nga hiri ringjallur
O Zot, ç’artist
Tokës –falur!

Selanik, 30 prill 2011

Ti je dashuria, unë mëkati i saj

2011-04-30T12:17:00.000-07:00

Ti je dashuria, unë mëkati i saj

Ti je dashuria, unë mëkati i saj
Ti mëkati je, i mëkatit tim
Nëse ti je ëngjëll e unë qenkam djall
Kalofsha dy ferre të Zotit dënim!

Ti je e ardhmja, e shkuara unë jam
E të ardhmes sime, e shkuara ti je
Nëse unë jam ëngjëll e ti qenke djall
Të kam fal’ parajsën, ferrin tënd ma jep.

Mos beso në mua, kur ëngjëll të shfaqem
Kthehu në demon, sulmu të më shkyesh
Se dhe unë e dashur, më shumë do kënaqem
Kur ti shfaqesh ëngjëll, unë në demon kthyer.

Selanik, 30 prill

Epsh dashurie

2011-04-30T11:58:00.000-07:00

Epsh dashurie

Nga qielli i shpirtit bie shi dashurie
Deri në mosqenie të gjithin më lag
Nga shpirti i qiellit një diell po bie
Më shkrin të tërin, më kthen në llavë.

Nga nata e ëndrrës bien yje ekstaze
Deri në mosqënie të gjithin më tretin.
Nga ëndrra e natës trupi i një vashe
Si krater vullkani, shpërthen mbi mua epshin.

2011-04-30T11:55:00.001-07:00

Po pse botën nuk e gjete?

Ja e the një fjalë më shumë
Po pse the më pak mendim?
Ja e le veten pa gjumë
Po pse pak e le në zgjim?
Sepse pse-në s’di, o mik.

Ja nuk fole asnjë fjalë
Po pse heshte dhe në heshtje?
Ja i rre botës vërdallë
Po pse botën nuk e gjete?
Sepse pse-në s’mban me vete.

Njëlloj si ne puthën dhe mbreti

2011-04-29T08:58:00.000-07:00

Njëlloj si ne puth dhe mbreti

Njëlloj si ne puth dhe mbreti
Njëlloj, ju them, si ne!
Buzët njëlloj shijojnë qejfin
Njëlloj, ju them, si ne!

Njëlloj si ne qesh dhe mbreti
Njëlloj, ju them, si ne!
Si ne dhe ai kësaj bote erdhi
Njëlloj, ju them, si ne!

Njëlloj si ne qenka dhe mbreti
Njëlloj, ju them, si ne!
Koka, duart, këmbët, beli...
Njëlloj, ju them, si ne!

Njëlloj si ne merr frymë dhe mbreti
Njëlloj, ju them, si ne!
I njëjti fat që pati i mbeti
Njëlloj, ju them, si ne!

Selanik, prill 2011

Mos i kërko...

2011-04-29T01:37:00.000-07:00

Mos i kërko...

Mos i kërko diellit shpirtin e rrezes.
por rrezen e shpirtit.
Atëhere ai do jetë dielli yt.
Mos i kërko qiellit hapësirën e vetes
por veten në hapësirë.
Atëhere ai të do si një yll.

Mos i kërko natës ngjyrën e së fshehtës,
por fshehtësinë e ngjyrës.
Atëhere ajo roja tënde do jetë.
Mos i kërko ëndrrës magjinë e jetës,
por jetën e magjisë.
Atëhere je ëndrra vetë.

Selanik, prill 2011

2011-04-29T01:34:00.000-07:00

Unit

Kur çastin e ndjenjës logjikës ja vesh
Dhe vetes i thua se je dashuruar.
Kur trupin në shtrat me tjetrën e ke
Dhe çastin me tjetër shijuar
Gjej veten e Unit dyzuar!

Kur vuan për çastin më tej se çasti
Dhe prapë më tej atë çast ëndërron.
Kur Zotit i lutesh të të falë mëkatin
Dhe prapë me mëkatin mëkaton
Zgjo ëngjëllin në shpirtin demon!

Selanik, prill 2011

Tjetërvetja

2011-04-28T14:03:00.000-07:00

Tjetërvetja

Aty ku këmbët dridhen në ecje
Dhe sytë mjegullojnë pamjen.
Aty ku veshët dëgjojnë zë sirene
Dhe buzët nga puthjet thahen,
Aty demonët ringjallen.

Aty ku gjumi fle i pagjumur
Dhe ëndrra ëndrrën e çmend.
Aty ku vetja veten ka humbur
Dhe zgjimi prapë gjumin e pret,
Aty demoni të flet.

Aty ku trupi kënaqet pa shpirtin
Dhe shpirti pa trupin vuan.
Aty ku imazhet pa imazhet ikin
Dhe realja me realen luan,
Aty jam Unë pa Mua.

Selanik, 28 prill 2011

Vetvetes

2011-04-27T05:20:00.000-07:00

Vetvetes

Nëse kërkon të pamundurën
Që vetëm ëndrrës arrin
Nëse nuk arrin të bukurën
Që ikën me ëndrrën në zgjim
Ky s'është kursesi faji im.

Nëse kërkon të kesh krahë
Ikarusit ti ngjasësh një çast
Nëse fluturon si i marrë
Dhe diellit i afrohesh aq pran
Për rënien në tokë, s'kam faj.

Nëse kërkon të vërtetën
Që vetes i trembur ja fsheh
Nëse premtimin e shkelën
Dhe prapë i jep vetes të drejt
Je faji që fajin s'e njeh.

Tjetërvetja -- Tregim - Esse

2011-04-17T10:30:00.000-07:00

Tjetërvetja

Nata ishte tatëpjetës, kur sa mbarova fjalën e fundit të tregimit, hedhjen e tij internetit dhe po klikoja mbylljen e laptopit, dëgjoj të dalë prej tij zëri im, duke më thënë që të ikja për gjumë pa atë. Buzqesha me naivitetin e tij, pasi deshte, s'deshte, s'mund të ndahej atë çast nga mua. Kështu mendova unë, por jo ai, që përsëriti të njëjtën thënie me ton më të lartë, aq sa i lëshova një "Shshsht!" të gjatë, sepse mund të zgjonte njerëzit nga gjumi. Bashkë me shsh-ëtin, i shpjegova pandashmërinë nga mua, por ishte e kotë.
Edhe kjo më duhej, të harxhoja kohën e mbetur për pak gjumë, nga një tekë e kokëfortësi e krijesës sime. Një çast mendova ta shuaja komplet tregimin e bashkë me të edhe ndodhinë e papritur, por kjo më shumë se triumf do ishte humbja ime. Vetes do i shtoja një gënjim më shumë, që edhe pse e shuar në gërma reale, ekzistonte në gërmat e psiqikës sime. Sikur të ishte në mendjen time, zëri lëshoi një qeshje ironie, pastaj përsëriti për së treti kërkesën e parë, duke më sqaruar çuditshëm, qe edhe pse ishte i krijuar nga mua, nuk mund të veproja më tej me të si të desha. Bile më tha, që qysh në çastin e parë krijues, ishim tek njeri-tjetri sa të varur, aq të pavarur. Me afrimin drejt fundit, vartësia shkonte drejt zeros, duke i dhënë atij të drejtën e pavarësisë së plotë ndaj meje.
I ndodhur mes kësaj logjike të çuditshme, m'u turbullua çdo gjë në qenien fizike e psiqike. Krijesa ime, në një farë mënyre, po kthehej kundër meje, qoftë dhe në një tekë të vogël për të mos fjetur me mua, gjë që paralajmëronte për të tjera veprime sipas kokës së saj. I pafuqishëm për ta bindur, u ngrita dhe ika drejt dhomës së gjumit. Ktheva kohën për të parë nëse po më ndiqte pas, por veç përshëndetjes së saj për gjumë të ëmbël, asgjë tjetër nuk ndodhi. Pashë me inat laptopin, këtë pengmarrës të pamëshirshëm të krijesës sime më të re, edhe pse në vetvete e dija që faji s'ishte i tij. I mundur u shtriva në krevat, me sytë hapur, pa ditur nëse fjeta apo jo, deri në shfaqjen zbardhëse të dhomës nga rrezet e diellit.
Përballë, pas cipës së zbehtë të agut në dhomë, filloi të qartësohej pamja e një trupi njerëzor. S'ishte çudi, pasi mëngjesit ndodh që kur përtoj unë, ta përgatitë e sjellë kafenë gruaja, ose të shfaqet ndonjë nga fëmijët për punët e veta, kështu që nuk i kushtova vëmendje shfaqjes së një trupi njerëzor.
Çasti mospërfillës do kthehej në çakëritje sysh, kur cipa e zbehtë e agut do zhdukej dhe do më qartësonte të plotë pjestarin e familjes, që nuk ishte as gruaja, as fëmija, por...

O Zot, mos luaj me krijesën tënde, se s'ka pak halle, ankthe e strese, jo vetëm ditën, po deri brenda ëndrrave të natës!
Edhe kjo lojë mëngjesore i mungon, që të kujtojë se hapësira rreth tij qenka një pasqyrë sferike, ku veç vetes, asgjë tjetër reale mos shikojë.
A e di, o Zot, se kjo gjendje vetshikuese është pragu kapërcyes i normalitetit, drejt ikjes tej vetes?
Të shikosh veten jashtë vetes, në dyzimin e saj të ndarë në dy qenie trupore përballë njera-tjetrës, do të thotë të jesh në dy ekzistenca paralele, pa marë vesh se kush nga të dyja je vërtet ti. Edhe pse e di që jam unë i shtriri në krevat, trupi im në këmbë më bind që jam njëkohësisht dhe ai.
Pra, jam unë në dy trupa, pa ditur akoma nëse jam dhe i njëjti shpirt në ata. Kokës më kumbon zëri i dalë nga laptopi para gjumit. A s'ishte dhe ai zëri im jashtë meje?
Të jetë vallë trupi përballë, burimi i atij zëri?
Ç'flas kështu dhe unë? Do ndroj origjinën e krijimit, duke kthyer në shkak pasojën, dmth zërin e një trupi, në krijim të atij trupi? Po si shpjegohet atëhere kjo antimetamorfozë, që kishte ndodhur në kufirin ikës të nates dhe ardhës të mëngjesit?
Trupi përballë, i pispillosur si rrallë ndonjëherë unë viteve të fundit, më ngacmoi ndjenjën e zilisë. Isha vërtet i pashëm, simpatik, ndryshe nga ç'më dukej vetja prej kohësh. Ai më çmalli me kohë të shkuara kostumosjeje e gravatosjeje.
Mos isha gjë në ndonjë sebep natën dhe nga e pira e rëndë po më ndodhte ky dyzim mëngjesor i vetes?
E pamundur, sepse ja tek po sillja ndërmend gjithë kohën krijuese në laptop të tregimit, hedhjen e tij në internet, bile dhe pëlqimet e para nga të pagjumët e zonës së natës dhe të zgjuarit e hemisferit të ditës.
"Ç'më shikon si për gjynah?"
S'di as vetë si më doli kjo pyetje gjyhnaqare nga goja.
"Kështu të dukem? Gabon! Shikimi im është gjyhnaqar ndaj vetes, edhe pse nuk është faji i saj për këtë. Fundi i fundit ti më krijove dhe unë duhet të mos jem më shumë se ç'më ke dhënë ti në këtë krijim. Një çast kujtova se isha i dyti tënd i pavarur krejtësisht prej teje. Por me sa duket, krijimi, sado i pavarur të jetë nga krijuesi, mbart shumë nga shpirti i tij, qoftë dhe në të kundërt me të".
"S'po të kuptoj fare. O mua po më fle akoma mendja, o ti je dehur në ndonjë aheng".
"As njera, as tjetra, miku im. Jam esëll fare, siç je dhe ti pa pikë gjumi në mendje. Më shikon e të shikoj, të dëgjoj e më dëgjon, por e kuptuara në tru nuk ndodh njëlloj si me sytë e veshët".
"Qenke në formë të filozofosh pa dalë mirë dielli, më duket".
"Merita tënde kjo".
"Timja? Pak më qartë, se kështu as kemi për t'ja gjetur anën bisedës".
"Kujto zërin, çastin kur ike për gjumë. Isha unë në padukshmërinë time, brenda krijesës tënde. Që atë çast po dilja prej teje, po formohesha, po bëhesha dhe unë diçka në këtë botë, diçka imja, apo më saktë, Tjetërvetja tënde".
"Tjetërvetja ime!? Mundja unë të krijoja një tjetër vete? Ç'thua kështu?!"
"Të vërtetën them. Unë po e ndjeja lindjen time prej teje, njëlloj siç ndjen një femër shtatzënë dhimbjet e lindjes. Paradoksale kjo, që i linduri të ndjejë dhimbjet e asaj që e lind. Pastaj njëlloj u lehtësova prej tyre, bile dhimbjet u shndruan në një kënaqësi gati çmendarake".
Ky qenka ç'qenka, thashë me vete. Paska qejf të filozofojë pa u hapur mirë sytë e ballit, lere pastaj të mendjes. Por po më pëlqente, aq sa po më bënte dhe kurioz për më tej. Që ta merrnim më shtruar e jo ashtu siç ishim, unë shtrirë e ai në këmbë, i propozova të shkonim nga salloni dhe të përgatisja kafenë për të dy.
"Edhe pse e piva një me Marian, me kënaqësi pranoj", ma ktheu, duke thënë emrin e Marias, si të ishte i njohur për mua.
"Marian? Mos gaboj, gruaja tënde është?"
"Gruaja ime jo, por në rolin e gruas në një farë kuptimi".
"Haha, qenke i lezetshëm. Nuk besoj se e teproj në pyetje, se për cilin rol gruaje e ke fjalën".
"E di ti më mirë se mua, bile shumë më mirë se kushdo tjetër, sepse vetë ti e ke krijuar atë rol të Marias për mua".
Po e mblidhja pak nga pak veten, përmes kalimit në mendje të personazhit tim të preferuar me emrin Maria. Ajo që mbetej ende enigmë e mundimshme për ta kuptuar, ishte lidhja e Maries me të. Maria personazh s'ishte vetëm një në tregimet e mia. E përbashkëta e saj ishte vetëm tek universaliteti i femrës. Pra çdo femër aty ka Marien e vet, por jo çdo femër është e njëjta Marie.
"Për ty? E ke gabim. Nuk krijoj personazhe konkretë për njerëz konkretë, edhe pse në jetën konkrete mund të ketë të tillë".
"Kuptoj idenë tënde, por ti nuk po kupton më duket shpirtin tënd, më qartë, atë skutë të tij, që ti i largohesh si qoftëlargut, edhe pse e di që s'është qoftëlargu".
"Ditke ti më mirë se mua skutat e shpirtit tim? Krijimi njohka krijuesin më mirë se ai veten e vet?"
"Po ti vetë i ke shfaqur skutat në krijimi tënd, edhe pse përmes fantazisë tënde. Edhe në rastin më të largët të fantazisë, grimcat e skutave të tua i janë ngjizur asaj. Për lexuesin e zakonshëm kjo pak rëndësi ka, por për ty dhe mua është grimcë e boshtit të jetës sonë".
"Prit, prit, se si shumë thellë po zhytesh. Dashke të njëjtësosh veten me mua në gjithçka më duket, duke më koklavitur me personazhin".
"Jo, aspak. Ti s'po kupton, ose s'të vjen mirë të pranosh, që unë jam pikërisht skuta e shpirtit tënd, ajo skutë që pasi u shfaq ndryshe prej teje në krijime, tani të çudit e mundon. E di ti nga po vij kaq i pispillosur, por me shikim gjyhnaqari?"
.....
"Pse heshtën? S'të vjen mirë ta thuash me gojën tënde? Njëlloj është, po ta them unë me gojën time. Nga Maria reale, nga ajo Marie, që e njëjtë me një nga personazhet e tua të femrave, më gjeti mua, të njëjtin me një nga personazhet e tua të meshkujve".
"Të gjeti ty pra, ç'lidhje kam unë në këtë mes? Ndodhi një realitet fantazish, pak të tilla ndodhin në jetën njerëzore?"
"Realiteti je ti tek mua këtë rradhë dhe unë jam realiteti i asaj që ndodhi sot mesnatës".
"Çfarë ndodhi, se më plase?! Po e vërtit e vërtit bisedën, sikur jemi në leksione letrare e psikologjie bashkë".
"Ti, dmth unë, sot mesnatës isha me një grua, flertara dhe bëra ç'bëhet gjithçka në një flert, mes një femre e mashkulli. Gjithçka!"
"Hahaa, të zuri kafeja më duket! Paske imagjinatë, shkuar imagjinatës, që ma kalon mua po e po, po dhe kush e di sa krijuesve të tjerë".
"Falë imagjinatës tënde, mik. Ti po qesh tani për të fshehur sikletin. Siklet mëkatari".
"Unë mekatar? E shumta e mëkatit tim mund të jetë botës platonike, thjesht një imazh, fantazi, ide, kaq dhe vetëm kaq. Nuk mund të jem në të njëjtin vend natën me gruan time dhe njëkohësisht të flertar në tjetër vend me tjetër grua".
"Ishe miku im, ishe, ti dhe ajo, kaq realisht sa jemi këtu të dy dhe kafeja që pimë".

Mbeta pa folur, por edhe pa frymëmarrjen normale, shikimin e dëgjimin normal.
I heshtur dhe ai, sikur të kuptonte gjendjen time. Shikimi i tij, i njëjtë me shfaqjen e parë, gjyhnaqar. Nga e gjeta këtë përcaktim shikimi, sikur të ishte fjala për ndonjë fatkeq, mjeran. Mos kështu ju duka atij që në fillim?
Mbase. Mbase ndodh kështu kur njeriu shikon veten e vet përtej shfaqjes së saj. Përtej kësaj shfaqjeje qenka ajo tjetra, ajo, Tjetërvetja, e fshehur, e strukur aty, skutave të shpirtit njerëzor.
I largohemi asaj duke e afruar, e largojmë atë duke ju afruar, pa ditur që në të dy rastet ndodhemi të njëjtës orbitë, që na mban përmes kontradiktsionit të forcave tërheqëse e shtytëse.
Mos po më ndodhte gjë ndryshimi i koncepteve, njohjeve, kuptimësive për jetën kaq papritur, apo unë po ju shtoja atyre atë çast pjesën tjetër të munguar, që rrinte e strukur qënies sime? Atë pjesë, që shpesh na flet përmes zërash sirenash, por që ne, ndryshe nga Odisea, i dyllosim veshët mos e dëgjojmë. Dhe ashtu, veshzënë, kujtojmë se dëshmojmë triumfin tonë mbi to, kurse në fakt shfaqim dobësinë dhe frikën e qenies brenda qenies.
Dhe, duhet të vijë ai çast mëngjesor të na shfaqet Tjetërvetja, për të na çbllokuar veshët. Por atëhere është vonë, tepër vonë.
Sirenat e kane mësuar prej kohësh dinakërinë odiseane të veshbllokimit. Tjetërvetja është bërë prej kohësh ishulli i tyre, brenda oqeanit të shpirtit tonë. Ishull, në të cilin secili prej nesh jeton, qoftë dhe në tjetër përmasë të universit të tij, robinsoniadën e vet.

Selanik, prill 2011

Vetapologji

2011-04-14T09:06:00.000-07:00

Vetapologji

Në s'di të notoj(sh), nuk është faji i detit
I qiellit faji s'është, në s'di të fluturoj(sh)
As qielli e as toka, nuk kanë faj për peshqit
As deti nuk ka faj, që peshqit s'janë zogj.

Nuk është faji im për dashurinë tënde
Për dashurinë time, as faji tënd nuk është
Mos vallë qiellit kërkova(e) atë që tokës s'gjendej
Me krahët e munguar, që ëndrra më(të) kish dhënë?

Në s'di të këndoj(sh), nuk është i pianos faji
I bojrave s'është faji, në s'di të vizatoj(sh)
Në s'di që të ngrohem(sh), nuk është faji i zjarrit
As faji i zjarrit s'është, që drutë s'djeg njëlloj.

Nuk është faji tënd për dashurinë time
Për dashurinë tënde, as unë nuk kam faj
Mos vallë nga vetja desha(e) atë që vetja s'ishte
Apo s'desha(e) atë, që vetja fshehur mban?

Selanik, 14 prill 2011

I kthyer ne Sfinks

2011-04-12T09:52:00.000-07:00

I kthyer në Sfinks

Në altarin e shpirtit vetflijohem
Unë mëkatari i virgjërisë
Nga çvirgjërimi prap' formohem
Ashtu si nga hiri një Feniks.

Në ferrin e shpirtit engjëllohem
Djallohem në parajsën e shpirtit
Mes tyre si Krishti kryqëzohem
Jashtë tyre ja kaloj edhe Krishtit.

Në shpirtin e shpirtit jam vetja
Për ju mbase një kod enigmatik
I ri, por i lashtë sa legjenda
Edmondi i kthyer në Sfinks.

Në altarin e shpirtit një ditë
Ngjyer në bojën e hirit
Apologjia e një firme enigmë
Simbiozë e Sfinks-Feniksit.

Selanik, 12 prill 2011Në altarin e shpirtit një ditë

Lutja ime

2011-04-12T09:45:00.000-07:00

Lutja ime

Lermëni, ju lutem lermëni
Aty ku hapësirën Zoti ma dha!
Aty dhe një grimcë të më merrni
S'do mundem të jetoj më pastaj.

Lermani, lermani ju lutem
Atë kohë që Zoti ma ka dhënë!
Asaj dhe sekondës i duhem
Pa të do mbetem vetja e paqënë.

Lermëni, ju lutem lermëni
Eh, kujt i lutem unë kështu?
Ju lutjen time ma ktheni
Në gozhdë kryqëzimesh pa fund.

Ç'të them më shumë

2011-04-11T07:33:00.000-07:00

Ç'të them më shumë

Nuk mund të ndodhte, s'mund të ndodhte vërtet
E njëjta dashuri të ndahej në dy
A mundet në dy pjesë të ndahet një qiell
A mundet në dy qiej të ndritë i njëjti yll?

Megjithatë besova, ashtu siç besoj unë
Që në të njëjtin qiell dy dashuri do gjeja
Siç ndodh të shfaqet njera ëndrrës nëpër gjumë
Siç është aq reale në çast të zgjimit tjetra.

Kështu u nisa qiellit me të ëndrrës krahë
Zgjimin e harrova në imazhin e gjumit
Ylli i shfaqur natës si kometë u shfaq
Dhe si një kometë hapësirës humbi.

Ç'të them më shumë, më shumë s'kam ç'them
As Zoti vetë s'kërkon më shumë hesap
Krahët Ai m'i dha të fluturoja në qiell
Dhe tokës t'i kthehem me dashurin' e par'.

Kritiku në kompleksitetin e vetes

2011-04-10T11:05:00.000-07:00

Mendime

Kritiku në kompleksitetin e vetes

Kritika sot vuan kompleksitetin e vetes. Kaq e vuan, sa dhe më pretenduesit e zotërimit të saj nuk po gjejnë dot vetveten tek ajo, sepse as ajo s'po gjen veten tek ata. Diçka absurde, paradoksale kjo, por fatkeqësisht e vërtetë.
Kompleksiteti i kritikës shqiptare është më tipiku mbase në botë, sepse kjo kritikë nuk pati më parë profesionalizmin e vërtetë, siç mund të thuhet për degë të tjera të studimit nëpër shkolla e universitete. E mbyllur në rrethin vicioz të realizmit socialist, ajo, nga kritikë e artit, u kthye në gjykatë supreme e superstrukturës së regjimit. Si shumë pjesë të tjera të superstrukturës, edhe ajo ishte një ingranazh lëvizës i sistemit totalitar. Sistemi totalitar, krijoi si në shumë fusha të tjera të jetës, edhe kritikën totalitare.
Pra, nga e shkuara, me përjashtime shumë të rralla, kritika shqiptare s'ka se çfarë miell të marë, për të gatuar të sotmen e saj. Por, ndërsa s'ka ç'të marë, ajo e paska vështirë të lerë atë ç'ka ka brumosur vetvetes ndër vite. Më e çuditshmja e paradoksalja sot, nuk është tek ekzistenca e këtij brumi të allçinosur nga koha tek disa fanatikë, dogmatikë, apo intrasigjentë të asaj çka kanë mësuar më parë, por tek miellosja me miellin e skaduar të dikurshëm të brumit që sot gatuajnë disa kritikë të kohës, që kanë mësuar e mësojnë nga kritika botërore, pa kurfarë censure, tutele, kufizimi e kërcënimi.
Pse-ja mban pas shumësinë e pyetjes, por s'ka pse të na labirinthojë gjykimin.
Edhe kritiku është krijues, bile në shumë raste krijues i dyfishtë. Ai krijon edhe gjatë kritikës, sikurse edhe vete mund të jetë poet e prozator. Specifika si krijues kritik e dallon atë nga ajo e krijuesit letrar, por e kompleksiton më shumë në aplikimin e rolit të dyfishtë. Kritiku i tille vuan kontradiktsionin e uni-t të dyfishtë, kontradiktsion që e ve mes dilemash, shijesh, analizash, studimesh e kritikash shpesh kontradiktore. Paanshmëria e qëndrimit si kritik, shpesh ndikohet, ngacmohet, deri në devijim të njëanshëm qëndrimesh ndaj veprave letrare. Aty ku cënohet paanshmëria, fillon shfaqja e kompleksitetit të kritikut.
Tani edhe dijet, njohjet e shumta të akumuluara në formimin e tij, do i shërbejnë këtij kompleksiteti të shfaqur. Konvertimi mes paanshmërisë dhe njëanshmërisë është i pashmangshëm. Bashkë me të dhe devijimi i shtratit rrjedhës të kritikës konkrete për veprën konkrete.
Brenda tre palëve protagoniste, lexues-kritik-autor, ky devijim më shumë dëmton kritikun dhe autorin, kurse brenda dy palëve, kritik-autor, më shumë dëmton vetë autorin.
Kam lexuar dhjetra e dhjetra analiza kritike kritikësh, por pak kritikën objektive, atë kritikë që të ketë aftësinë veçuese të vlerave krijuese. Duhet një programatizim kompjuterik mbase, që nga shumësia e analizave të mundesh të dallosh e veçosh vlerat brenda pozitivitetit vleror të të gjithë veprave e krijimeve të analizuara. Kjo e vërtetë ndodh më shumë në kritikën e veprave të plota, ku po ndodh absurditeti më qesharak e tragjik bashkë, i njëtrajtshmërisë së niveleve deri ekstremale në vlera letrare, artistike, etj, etj.
Pse ndodh kjo?
Ah kjo pse-ja, që ndërsa vërtet ekziston e shumtë në jetë, shpesh e shumojmë ne me absurditetet tona dhe kërkojmë pastaj përgjigjen.
Në rastin konkret ajo lind pikërisht nga vetë kompleksiteti i kritikut-kritik, që duke "harruar" si doktori betimin e Hipokratit, merr zarfin nën dorë. Por deri këtu ngjason me doktorin, sepse ndërsa ky pastaj vepron me pacientin profesionalisht, kritiku vepron me klientin tregëtisht deri në fund. Doktorit i është paguar vizita, kujdesi, operacioni dhe ai s'ka pse mos i bëjë ato me profesionalizëm, kurse kritikut i është paguar fjala, e cila duhet të shërojë edhe të sëmurin për ment. Kritiku e ka ilaçin e kësaj sëmundjeje të shumë krijuesve dhe s'e ka për gjë (në dreq betimi i Hipokratit!) ta përdorë atë jashtë çdo përgjegjësie e etike morale, profesionale, njerëzore.
Po lexuesi?
Fare thjesht e ka zgjidhjen. Lexuesi nuk niset nga kjo paçavure kritikane për të rendur e blerë librin e autorit të apoteosur nga kritiku. Edhe në rastin ndikues të parë, falë reklamave tregtare të një libri, lexuesi gjen vetveten dhe di ç'të kërkojë e lexojë.
Në fund mbetet mjerane vetë dyshja kritik-autor, që kënaq vetveten në fillim dhe po aq e zhgënjen atë në fund.
Një pikë tjetër që dua të prek për kompleksitetin e kritikut shqiptar, është kontradiktsioni brenda tij, mes asaj ç'ka ai ka mësuar e di nga dituria botërore e artit të kritikës dhe aftësisë së tij trajtuese, interpretuese dhe krijuese, që mund të bëjë gjatë analizës e kritikës së një vepre letrare.
Konstatoj fatkeqësisht, që në të shumtën e rasteve studimore, kritiku e ka shumë më lehtë të gjejë citate autorësh të huaj të artit kritik, për të thënë me gojën e tyre atë që vetë s'mund ta thotë dot, edhe aty ku duhet ai të vazhdojë zbërthimin e vetë citatit për veprën në fjalë. Ndodh njëlloj si të gjesh formulën e një problemi dhe mos dish ku të vesh të dhënat e tua për ta zgjidhur atë problem. Kjo është gjysma e së keqes, pasi përmban gjysmën e së mirës, sepse ka të keqe të plotë, kur tjetër është problemi e tjetër formulë gjen për zgjidhje.
Kritikë të tillë ngjasojnë me ato raportet e dikurshme të totalitarizmit, kur në çdo tre rrjeshta gjoja analizë, dy ishin citime fjalimesh të liderit e klasikëve të m-l. Mund të thuhet, që paralelizmi nuk shkon, pasi citimet e sotme janë në funksion të analizës. Dakort kjo, po për çfarë po flas deri tani, pikërisht për këtë mospërputhje citimesh me vetë analizën. Për të mos thënë më të keqen e përmendur më lart, kur këto citime ofendohen përballë veprave mediokre.
Kompleksiteti i kritikut shqiptar s'mund të bëjë përjashtim nga kompleksiteti i krijuesit shqiptar. Ata shkojnë paralel, kryqëzohen sa herë, konvertojnë mes tyre, ushqejnë njeri-tjetrin, aq sa ndodh në disa raste të ndrojnë rolet, duke shtuar më shumë tragjiken e komiken, në tempullin e artit shqiptar.

Selanik, 10 prill 2011

Kombëtarja dhe globalja në letërsi

2011-04-09T07:50:00.000-07:00

Mendime

Kombëtarja dhe globalja në letërsi

Kombëtarja në letërsi jam unë (ti, tjetri), që i përkas asaj, që jam lindur, ushqyer, rritur me ajrin e hapësirës së cilës i përket ekzistenca territoriale e vendit tim, me belbëzimin, të folurën, të dëgjuarën, të shikuarën, lexuarën e të shkruarën e fjalës, që më veçon mua nga kushdo tjetër përtej hapësirës së asaj që i përkas si vendali i një vendi të caktuar, me territor te caktuar, kufij të caktuar. Nuk përjashtoj nga kjo, ekzistencën e vendalinjve të mi nëpër botë, të cilët sikurse dhe unë, kanë lënë me dashje apo pa dashje folenë e parë ku kanë dalë nga "veza" e tyre.
Kombëtarja në letërsi jam unë (ti, tjetri), që jam formuar me format e mënyrën e jetës të trashëguar ndër kohëra, të ndikuar, deri të konvertuar në disa pjesë të saj ndër kohëra, me ndikime e rrezatime jete fqinjësh e përtej fqinjëve.
Kombëtarja në letërsi jam unë(ti, tjetri), me tipiken time të personalitetit tim, genit tim, aftësive të mia trashëguese e formuese në jetë.
Kombëtarja në letërsi jam unë (ti, tjetri), me bagazhin e diturive, njohjeve, përvetësimeve, të filozofisë së jetës, që nga edukata e kultura familjare, shoqërore, që nga kopshti, bangat e shkollës dhe gjithë struktura e superstruktura përkatëse e sistemit ekonomiko-shoqëror, në të cilin kam jetuar e jetoj.
Si e tillë, kombëtarja në letërsi s'mund të jetë kursesi një abstraksion shpirtëror, por një shpirt i abstraguar në fjalën e shkruar. Pikërisht, ky abstragim imi, tëndi, i tjetrit, përbën individualitetin e secilit krijues në shkallë të ndryshme nivelesh, arritjesh, meritash, suksesesh e dështimesh.
Si e tillë, kombëtarja në letërsi, s'mund të jetë kursesi e ashtuquajtura kullë e fildishtë në ekzistencën e saj absolute izoluese, nga universi shumëkombësh i letërsisë.
Universi shumëkombësh i letërsisë, gjithashtu s'mund të jetë një abstraksion shpirtëror, por një shpirt i abstraguar i çdo krijuesi të çdo kombi në fjalën e shkruar.
Për rrjedhojë, mua, nuk më rrezikon, nuk më tremb, nuk më fatalizon aspak, as globalizmi letrar, as egoja e nacionalizmit të kulluar.
Pse?
Sepse, si njeri, si tjetri, më shumë se ekzistenca objektive të domosdoshme ekzistence, janë ekzistenca subjektiviste njerëzish, grupesh, qarqesh, mbase dhe platforma regjimesh, në një kohë e hapësirë të caktuar. Koha e hapësira përtej kësaj "të caktuar", dëshmon të vërtetën e madhe të dështimit të globalizmit e nacionalizmit të kulluar letrar. Ky dështim është që nga individi mbartës, deri tek grupimet që përmenda më lart.
Unë ndjej njëlloj alergji, si nga një penë, që bojën ku ngjyen e stërkullon me filtrin inekzistent të nacionalizmit të kulluar, ashtu dhe ndaj asaj, që e ngjyen në llumin e mbetur të globalitetit letrar.
Çdo kombëtare në letërsi mbart globalen, sikurse globalja përbëhet nga kombëtaret. Çdo tentim tjetër, mbyllës, në rastin kombëtar, apo dalës, në rastin global, janë për mua ekstremitete manirash penash dështake. Ato shprehin defiçitin letrar të krijuesit, që në rastin e parë fshihet pas ndjenjës të ashtuquajtur patriotike, nacionaliste, kombëtare, kurse në rastin e dytë, pas ndjenjës globaliste, moderne, bashkëkohore, planetare.
Në të dy rastet, krijimtaria vuan origjinalitetin e saj. Mungesa e origjinalitetit në krijimtari ka dështuar gjithmonë, edhe pse në faza kohe si kjo e jona sot, arrin të krijojë deri monopolizim të artit, për rrjedhojë dhe gabimin fatal të ndarjes së meritave nga ky monopol.
Monopole të tilla, që mbajnë vetveten dhe duan të përjetësojnë vetveten, më ngjajnë me mumjosjen e faraonëve.
Në një kohë, që njerëzimi vazhdon të shijojë e mos ngopet së shijuari fjalën e shkruar letrare, papiruseve të lashtë dhe miliona e miliona fletëve nëpër libra.
Kështu ka ndodhur, po ndodh e ka për të ndodhur, sa ekziston e do ekzistojë njeriu, me gjuhën e folur e të shkruar të tij.

Selanik, 9 prill 2011

Dashurisë i qofsha falë!

2011-04-08T05:29:00.000-07:00

Dashurisë i qofsha falë!

S'është komode dashuria
Me projekte e me skica
Ajo nis ku është magjia
Dhe s'pyet për sakrifica.

S'është kompjuter dashuria
Ta klikosh sa herë të duash
Ta kopjosh nëpër sidira
Kur s'e do me klik ta shuash.

S'është e lehtë dashuria
Ta ngresh lart si tullumbace
Dhe kur të mbarohet fija
Si fëmija të gajasesh.

S'është, s'është, oh boll thashë
Nuk më duhet më çfarë s'është
Dashurisë i qofsha falë
Se dhe vdekjes i merr mëntë!

Anija e kohës sime

2011-04-08T05:25:00.000-07:00

Anija e kohës sime

Ishte vetëm imja
Krijuar për mua
Në kohë të ikja
Të ardhme, të shkuar.

Një çelës i thjeshtë
Karrike e vjetër
Një dritë e zbehtë
Laptopi në prehër.

Mjaftonte një klik
Të ndodhte çudia
Të mbushej plot drit
E kohës anija.

Shkëputej nga Toka
Nga koha shkëputej
Dhe iknim ndër kohëra
Ndër botëra tutje.

Pastaj më zbriste
Në vendin e saj
Natën tjetër priste
Për klikun e par'.

Tani e braktisur
Qan kohën e vjetër
Udhëtarin e ikur
Me laptopin në prehër.

p.s. Kolibes sime të rojes(securitas), ku orëve të natës kam shkruar sa e sa krijime të miat.

Kjo gjethe e rënë

2011-04-07T12:50:00.000-07:00

Kjo gjethe e rënë

Në ndenjësja karshi
Një gjethe e rënë
Më sjell shoqëri
Vjeshtën e tërë.

Vjeshtë e gjethuar
E ikura vjeshtë
Në shpirtin vjeshtuar
Që sythin e pret.

Në ndjenjësja karshi
Po thahet një gjethe
Mbi kokë më rri
Syth i një peme.

Ç'më jep shenja jete
Në shpirtin vjeshtuar
Ringjallur kjo gjethe
Në sythin mbi mua.

Si nesër, njëlloj

2011-04-07T12:47:00.000-07:00

Si nesër, njëlloj

Ulem për çlodhje
Për hallet mendoj
Si dje dhe sonte
Si nesër, njëlloj.

Të kthehem në dje
Një hall më pak
Nesër do kem
Të sotmen prap'.

Jetë e stacionuar

2011-04-07T12:45:00.000-07:00

Jetë e stacionuar

Stacion jete
Jetë e stacionuar
Homazh bilete
Urbanit gulçuar.

Ku shkojmë?
Nga vimë?
Ciklojmë
Njerinë!

Stomaku i etur
Uria e fshehur
Shpresa e tretur
Shpirtit të mbetur.

Ku shkojmë?
Nga vijmë?
Ciklojmë
Njerinë!

Kujdes

2011-04-07T12:43:00.000-07:00

Kujdes!

Thirra papritur
Më bënë të çmendur
Heshta papritur
Të çmendur më bënë.

Me vete thashë:
-Qenke në rregull
Kujdes përreth,
se ka 'njerëz'!

Tani

2011-04-07T12:40:00.000-07:00

Tani

Ku është tani
Tani kur është
Ky çast që ik
Apo çasti i lënë?

Tani që lëviz
Të ardhmen e shkuar
Më zvogëlon e rrit
Çdo çast të jetuar.

Nuk ka tani
Ka një grimcë çast
Që pas gjithnjë rri
Dhe unë i shkoj pas.

Tani jam këtu
Këtu s'jam tani
Një njeri më shum'
Më pak një njeri.

E dua tani-në
Tani-në s'e gjej
Ajo qenka çdo grimcë
Që lind univers.

Tani-ja jam unë
Ti, ai, ajo
Tani-ja s'ka fund
Tani-në jeto!

Pika

2011-04-06T08:18:00.000-07:00

Pika

E fundit grimcë
Grimcë e fillesës
Pikuar pikë
Vdekjes e jetës.

Pikë në fjalë
Pikë në shpirt
Një lot i dalë
Një vesë që shkrin.

Një pikë që mban
Universin e tërë
Kur qesh e kur qan
Nga pika e rënë.

Dy poezi

2011-04-06T08:13:00.000-07:00

Cigarja dhe unë

Invers oksigjeni
Embëlsi helmi
Gëzimi, derti.

Mjegull e shpirtit
Shije e hiçit
Kotësi e flijimit.

Jetë në tym
Tymi në fyt
Të ngjall e të mbyt.
-----------------------------------------------------------

Pyetja

Pyetje që s'del
Në buzë ngel
Vetvetes çengel.

Pyetje që s'flet
Vetminë e vet
Vetveten tret.

Pyetje që pret
Ringjallje një jet
Në jetën që vret.

Kjo kohë

2011-04-06T08:02:00.000-07:00

Kjo kohë

Kjo zhdukje e shfaqshme
Kjo shfaqje e zhdukur
Në kohë e afërme
Hapësirës strukur.

Kjo kohë e ndalur
Kjo kohë e ikur
Kjo kohë e paardhur
Nga ora e prishur.

Kjo orë e pakohë
Kjo kohë pa orë
Afron e largon
Të ardhmen tonë.

Ç'bëre, o Zot!?

2011-04-03T09:51:00.000-07:00

Ç'bëre, o Zot!?

Xhunam në shpirt më dha ky lot fëmije
Ky sy fëminor, ky ëngjëll i Tokës
Ç'bëre, o Zot, me të tuat krijime
Pse në oqean na i ktheve lotët!?

Mos, kaq i ashpër me bijtë e tu
Kaq i pamëshirshëm me bijtë e bijve!
Ju del dot përpara, i sheh dot në sy
Dhe sikur në botën e engjëjve t'i shpije?

Oh, sa më dhemb ky lot fëminor
Njëlloj si dikur në kryqëzim të Krishtit!
Pse, kështu e lamë mes nesh, o Zot
Të shohë fëmija tmerrin e apokalipsit!?

Boll më, aman, me të tilla kryqëzime!
Dhimbja e birit tënd, a s'të dhemb?
Shiko pak, të lutem, këtë lot fëmije
Ai qan parajsën, që ja ktheve në ferr!

Selanik, 3 prill 2011

Një ditë e një natë

2011-04-03T09:26:00.000-07:00

Një ditë e një natë

Një ditë e një natë
Vajtim, serenatë
Ritual i lashtë.

Një ditë e një natë
E mjegullt, e qartë
Si reja e bardhë.

Një ditë e një natë
Endërr e gjatë
Në jetën e paktë.

Një Diell e një Hënë

2011-04-03T09:09:00.000-07:00

Një Diell e një Hënë

Një Diell e një Hënë
Takuar pa thënë
Nga drita e lënë.

Një Diell e një Hënë
Kurrë të zënë
Larguar pa thënë.

Një Diell e një Hënë
Si unë mbrëmë
Eklips i tërë.

Kabili dhe Habili

2011-04-03T08:45:00.000-07:00

Kabili dhe Habili

Ishin vëllezër Kabili dhe Habili
S'kishin ç'të ndanin mes tyre atë kohë
As hallet e sotme të njerëzve nuk kishin
Se vetë halli lindi më vonë.

Bashkë duhej të ishin ditën e natën
Të dy mund t'i mundnin kafshët e egra
Peshat e rënda mund t'i ngrinin bashkë
Më bukur, më thoni, a jetohet jeta?

Po ç'ish ajo ligësi në shpirt të Kabilit
Ç'ajër, ç'ushqim, në trup ja krijoi
Njëlloj a nuk hante ai me Habilin
Dhe ajri që thithnin a nuk ishte njëlloj?

Ç'gjarpër Edeni e helmoi në tru
Gjakun e njëjtë me vëllain, ja prishi
Ç'pamje urrejtëse i krijoi në sy
Ç'dorë vrasëse i ligësoi shpirti?

Ç'ish ai çast fatal për Habilin
Nga dorë e vëllait goditur për vdekje
Për jetën e tij ai jepte dhe shpirtin
Ç'deshte më shumë Kabili t'i jepte?

Oh, sa Kabilë ka sot kjo botë
Ndër shekuj shumuar nga geni i tij
Të mirët Habilë, Habilët e gjorë
Vazhdojn' të besojnë në Kabili-Habil.

Selanik, 2-3 prill 2011

I llastuari tru

2011-04-03T08:29:00.000-07:00

I llastuari tru

Në trup të njeriut çdo gjë e përkryer
Në lëngun, në kockën, në mishin e saj
Lidhur magjishëm me kodin e vyer
Që jetë njerëzore, njeriut i dha.

Çdo gjë e përkryer në trup të njeriut
Ç'të them, s'kam fjalë, për këtë mrekulli
Ç'fantazi ka patur mendja e Gjeniut
Universit t'i dhuronte qenien Njeri?

I dha pak nga vetja, më mirë më pak
E la të përpiqet vetë për më shumë
Përderisa një tru në kokë i dha
Me hapësirën e mendimit të pafundëm.

I dha sa i dha, për të mirë ja dha
Por ja që gaboka dhe krijuesi Gjeni
Aty ku liria ka tepricën e saj
Harron atë rregull që lind harmoni.

S'e dinte vallë Gjeniu këtë formulë
S'i ndodhi njëherë me të madhin shpërthim
Kur universin e mbushi me galaktika pa fund
Dhe bashkë me to e vrima që nxijn'?

Ç'kërkoj dhe unë më shumë nga Ai
Më shumë ç't'i kërkoj zemrës në trup?
Ajo më jep jetë dhe tek shkruaj tani
Ashtu siç më jep ment dhe i llastuari tru.

Një breg e një valë

2011-04-02T11:22:00.000-07:00

Një breg e një valë

Një breg e një valë
Lidhur, të ndarë
Njomur, të tharrë.

Një breg e një valë
Mbytur në fjalë
Vdekur, të gjallë.

Një breg e një valë
Shkretëtirës lanë
Dashurinë e parë.

Selanik, 2 prill 2011

Kurrë s'do besoja...

2011-04-02T09:18:00.000-07:00

Kurrë s'do besoja...

Kurrë s'do desha një baba Agamemnon
Një baba Abraham, s'do e quaja baba
Kurrë s'do besoja një të tillë Zot
Që trupin tim do kërkonte kurban!

Ç'më duhet mua besimi i madh
Fati i madh ç'më duhet vërtet?
Ç'i duhet Zotit një Ifigjienë dhe Isak
Të shohë në altar një baba që i therr?

Pse luan ky Zot me shpirtin atëror
Me shpirtin fëminor, pse tallet Ai?
Ç'e dua vërtet një baba e një Zot
Që s'dinë ç'domethënë të jesh fëmij!

E fjeta natën

2011-04-02T09:11:00.000-07:00

E fjeta natën

E fjeta natën bashkë me veten time
Të dy ikëm qiellit, mes yjesh diku
Ajo ëndërronte të miat ëndërrime
Unë ëndërroja të sajat më shum'.

E zgjova natën bashkë me veten time
Ajo s'më pa mua, as unë atë s'e pashë
Yjet në qiell po shuheshin në ikje
Bashkë me ëndrrat që më solli kjo natë.

E zgjova mëngjesin

2011-04-02T09:06:00.000-07:00

E zgjova mëngjesin

E zgjova mëngjesin, i bëra kafenë
Ai gjysmëfjetur dembelshëm u ngrit
Mëngjeset e tjerë e di që po flenë
Ç'më duhen ata, unë kam mëngjesin tim.

I shkela syrin, syrin ma shkeli
Buzët afroi në buzët e mia
Aty më shumë u zgjua dhe i zgjuar mbeti
Akoma më shijshëm pastaj kafen e piva.

I vetmi mëngjes që s'më ndahet gjithë ditën
E vetmja ditë që më ngjan me mëngjes
Dhe kur hëna del, mëngjesi s'më ikën
Fle bashkë me mua dhe kafen time pret.

Dhe ishin vëllezër...

2011-04-01T12:43:00.000-07:00

Dhe ishin vëllezër...

E vetmja ngjashmëri mes tyre ishin sytë, me të kafenjtën e errët të ngjyrës. Ku mbaronte kjo ngjashmëri, fillonte gjithçka tjetër e veçantë në çdo tipar e pjesë të trupit, aq sa askush s'mund t'i bënte për vëllezër. Të dy kishin marë maksimumin në të kundërt të tipareve të prindërve, por këtë mund ta kuptoje nëse kishe forcë dalluese dhe depërtuese në ato tipare, përtej harmonisë shfaqëse të tyre.
Vërtet pak i dobët i jati, por njeri ja kishte marë më të theksuar dobësinë, si në trup, ashtu dhe në fytyrë, ku lëkurën nga kocka dukej sikur s'e ndante asnjë shtresë tjetër mishore. Nga kjo thellësi kockore, flokët dilnin si gjemba iriqi, të pafuqishme të ktheheshin në onde, si flokët e prindërve. Edhe pse truri brenda kafkës s'ka lidhje me masën e dobësisë në trup, tek i dobti dukej sikur kishte vazhduar harmoninë me të, duke i dhënë logjikës dhe instikteve, mendime e reagime naive, të lehta, të dobta. Pafuqishmëria e tyre ndaj përballjes me mësimet në shkollë dhe njerëzit pak më të zgjuar se ai, kishin ngjizur në shpirtin e tij djallëzinë, hilenë dhe cmirën. E vetmja veti, që antipatinë dhe veset ja zbuste në simpati para njerëzve, ishte humori dhe xhestet shoqëruese të tij. Me sa duket, naiviteti dhe djallëzia, kur përzjehen mes tyre, veç ligësisë që mund të sjellin në raste përplasjesh, krijojnë dhe qesharakësi, sa herë përplasja apo ballafaqimi është i papërballueshëm.
Tjetri, me dy vite më shumë në moshë se i vëllai, ishte përzjerja më harmonike e bukurisë së prindërve, aq sa kur ndodhej me të jëmën, njerëzit thoshin se i ngjet asaj, sikurse thoshin të kundërtën, kur e shikonin me të atin.
Kur i shikonin të dy, rrallë e për mall, i merrnin për dy të njohur rastësisht rrugës, që së shpejti do ndaheshin secili në udhën e vet.
I madhi gati sa s'i binte në gjunjë të voglit të dilnin bashkë, si në mëhallë për të luajtur kur ishin të vegjël, ashtu dhe shëtitje bulevardit, kur hynë adoleshencës. Kështu vazhdoi ai edhe më tej, por pa arritur kurrë ta bindte atë për ta patur pranë, si shokët e tjerë të ngushtë. Kështu ndodhi ndarja mes tyre, edhe pse lidhja më parë ishte vetëm brenda shtëpisë. Secili me shokët e vet dhe mënyrën e vet të kalimit të kohës. Kohës në shtëpi, i madhi më të shumtën e kalonte duke shkruar ose lexuar, kurse i vogli veç kohës ngrënëse e fjetëse, tjetrën e kalonte jashtë.
Ekstremet mes vëllezërve vazhdonin njëlloj, edhe aty ku mund të ndryshonin, zbuteshin, harmonizoheshin mes tyre. Por, me sa dukej, mbizotërimi i forcës së genit formues tek i vogli, ishte më i fuqishëm se ndikimi për mirë nga kushtet e rrethanat e jetës, gati të njëjta me të madhin. Të njëjtat këshilla dhe e njëjta dashuri prindërore, shkaktonin efekte të kundërta tek dy vëllezërit. Dukej sikur e mira, tek takonte udhës së të voglit të keqen, përpihej prej saj duke shtuar vetveten.
Ata do ishin më larg seç ishin nga njeri-tjetri, kur i vogli do ikte ushtar, kurse i madhi për studimet e larta në universitet. Bilanci i letrave gjatë kohës larguese, kishte vetëm firmën e të madhit e megjithatë ai u mbyll ditën e fundit të mbarimit të shërbimit ushtarak.
Vërejtjes së të madhit për mospërgjigje, i vogli ju përgjigj me ironinë e zakonshme, "Ty të vjen ndoresh për letra, mua s'më ke për punëra me laps. Kur u ndanë, këto na ranë".
Si në kjo përgjigje, ashtu dhe në të tjerat para të madhit, shtrëngimi i nofullave e hollonte lëkurën mbi to sa një cipë qepe. Pak më tej të vazhdohej fjala nga i madhi, ishte rrezik që cipa e lëkurës të çahej.
I madhi e mbyllte më parë se ta hapte bisedën me të voglin. Ishte e pamundur për të çdo vazhdim debati, qoftë dhe më i thjeshti i të thjeshtëve. Përgjigjet deri në absurditet të të voglit, e bënin atë të ndjehej i pafuqishëm, aq sa shpesh vinte në dyshim logjikën e vet të njohjes.
Vazhdimi më tej, mund të ndizte gjakrat, duke shuajtur çdo fije logjike të përmbajtjes. E kishte provuar një herë, duke i shpëtuar për qime grushtit.
I vetmi superioritet që ndjente i vogli ndaj të madhit ishte loja e fjalëve deri në budallallëk, që e bënin të madhin të dukej si një nxënës i dobët para tij. Kishte borxh ditën ta bënte natë, kurse natën ta zhdukte, duke mos ndaluar lojën deri sa të bëhej e tija.
I madhi s'desh të besonte kurrë cmirën deri në urrejtje të të voglit ndaj tij. Çdo kundërti me të, çdo zënkë e kërcënim, ja justifikonte me pafuqishmërinë e dijes. Ishte mësuar qysh në shkollë me të dobtit në mësime, që kush e di sa herë talleshin dhe e ngacmonin në klasë e jashtë shkollës.
Do kalonin vite, shume vite, që ky mendim të kthehej në tjetër dyshim dhe dyshimi në bindje, se diçka më e thellë, më në rrënjë, ishte mbjellë keq e ishte rritur akoma më keq.
I vogli e urrente vërtet në gjithçka atë.
E pamundur, por e vërtetë. Në ndjesinë e inferioritetit në gjithçka, ishte mbjellë e po rritej gjithçkaja e superioritetit absurd, që çdo takim e bisedë, e kthente në arenë cirku, ku ai, kllouni, mund të argëtonte e gajaste spektatorin. Para tij, i madhi kthehej në një spektator të verbër, të shurdhër e memec.
Triumfator, i vogli nuk ndalej me kaq. I madhi kishte trurin plot, kurse ai xhepin. Truri në këto kohëra zor të mbushte xhepin e të madhit, kurse xhepi i të voglit, mund të krijonte tjetër tru e ta mbushte sa të deshte, duke ja kaluar atij të vëllajt.
Ky ishte superioriteti më absolut, që e bënte të voglin mospërfillës ndaj të madhit.
E megjithatë, ai nuk ngopej me kaq. Për të ngopësia do ishte fundi i superioritetit, pra vetë fundi i tij.
Deri ku? Deri sa?
Deri aty, ku të njihej vetëm ai. Deri aq, sa të mos i shfaqej më para sysh i madhi. Vetëm ashtu do ndjehej më i plotë, më i qetë, më triumfator.
Çdo sinjal i mirë për të madhin, që depërtonte boshllëkut të krijuar, e tërbonte deri në çmenduri.
Atëhere i sulej boshllëkut, që kishte lejuar sinjalin deri tek ai, duke e shtuar hapësirën e boshtë, aq sa të shuhej edhe sinjali më kumbues.
Ata rronin në të njëjtën kohë në dy universe krejt të kundërt.
Për të madhin kjo ishte krijesa më absurde në gjithësi, që rrezikonte thelbin e ekzistencës së harmonisë njerëzore. Ajo dilte jashtë çdo logjike të kundërtisë krijuese, pasi e përmbante atë kundërti në të kundërtën e saj. E kundërta e kundërtisë është asgjësimi, zhdukja, pra, hiçi, asgjëja.
I madhi e ndjente këtë proces të tmerrshëm drejt asgjësë, e vuante tmerrësisht atë.
I vogli i lumturohej asaj.
Dhe ishin vëllezër...

Dola nga spitali me padurimin e frymëmarrjes së plotë jashtë tij. Bashkë me frymëmarrjen, sikur m'u freskuan dhe mendimet. Këtë rradhë, vetëm këtë rradhë, shpresa tejkalonte vetveten drejt besimit e bindjes për mirë.
Mbase veshka e dhuruar nga i madhi të voglit, bashkë me filtrimin e lëngjeve në trupin e tij, këtë rradhë do filtronte sadopak atë lëng të trurit, që i kishte llumosur e dreqosur më të përbashkëtën pjesë lidhëse mes tyre, genin e të qënit vëlla.

Selanik, 1 prill 2011

Mos ki turp që je e ngjallur

2011-03-29T03:26:00.000-07:00

Mos ki turp që je e ngjallur

Mos ki turp që je e ngjallur
Kur ke femrën brenda teje
Që buron si uji i malit
Më freskon dhe shuan etjen.

Mos u ndruaj që të xhvishesh
Veç u xhvish pak me ngadalë
Më zbulo e ço mes shtigjesh
Që s'kam shkelur kurrë më parë.

Në çdo pjesë të lakuriqtë
Unë zbuloj një Afërditë
Që nga sytë, buzët, gjinjtë
Dhe më tej ku ke magjinë.

E shikon si më tërbove
Si më çmende, e shikon?
Ti vazhdo kështu me ndrojtje
Se di unë si ta mbaroj.

I aksidentuari

2011-03-27T11:55:00.000-07:00

I aksidentuari

Ishte duke tërhequr ngadalë nga kablloja e makinës-vinç rrotën e teltë, me copat e së cilës në bangon e hekurkthyesit, bënte format lidhëse të shufrave të hekurave, që përbënin skeletin e kolonave të betonta të pallateve.
Papritur, dielli u coptua në mijra shkëndija verbuese, pa i dhënë as sekondën e kohës të mendonte se çfarë i kishte ndodhur. Boshti i tokës u bë paralel me trupin e tij dhe bashkë me të humbi hapësirës kozmike, si i thithur nga ndonjë vrimë e zezë e universit. Në shpejtësinë thithëse, edhe pse mbahej fort pas çdo pjese të tokës, ndjeu një çast shkëputjen prej saj të trupit, me përjashtim të këmbëve. Qëndruar kështu vertikalisht, veshët i përplasën brenda kokës vibracione tingujsh të stërzgjatur, që shtoheshin e shtoheshin deri në shurdhim. Në qetësinë e frikshme shurdhuese, dikush i foli duke i kujtuar mendjen.
Mendja? Ku ishte mendja? Çfarë dinte ai për mendjen?
Ah, po, dinte që brenda trurit të tij ekzistonte një mendje, mendim, një dije, jo, jo një, shumë dije, shumë njohje.
Nga e dinte këtë? Dmth e dinte! Pra, mendja po i mendonte diçka atë çast, qoftë dhe aq, që ai kishte mendjen e tij.
Po më tej? Çfare duhej të dinte më tej?
Ah, po, e gjeti. Kujtesën. Ku ishte ajo? Ku ta gjente?
Prit, mos u nxito, ndryshe do devijosh dhe ti boshtin tënd të lëvizjes, si toka pak më parë.
Pse, kishte devijuar toka?
Ç'rëndësi ka për ty kjo? Mjafton që je prapë me të, kudo ku shkon ajo. Dhe që ajo është bashkë me ty, kudo ku shkon ti.
Po kujtesa? Mos u verbua dhe ajo bashkë me verbimin e syve? Se ja, ti akoma je i verbuar.
I verbuar? Jo, jooo, nuk dua të verbohem! Dua të shikoj!
Prit. Pa hapi sytë tani dhe shiko?
Ja i hapa. Çudi! Kjo qenka pamja e verbërisë? Nuk është si ajo vrima e zezë thithëse? Kudo ngjyra të lëngshme, të gazta, të ngurta. Ooh, sa të ngatërruara qenkan!
Po kujtesa, kujtesa, ku është?
"Materia është një kategori filozofike, që shërben për të treguar realitetin............"
Ja, kjo është kujtesa, kjo, e gjitha, e tëra, e plota. Eshtë tek ty, brenda teje, aty në truri tënd i mbledhur, i ngjeshur, i strukur brenda kafkës së kokës, të goditur pak sekonda më parë nga kthetra e një përbindshi të hekurt.
Bëke dhe krahasime, pale! Sa mirë! Paske shpëtuar për mrekulli!
Gjak? Nga ku? Dhimbje? Ku?
S'kagjë. Gëzohu që gjaku del nga një plagë e mishtë e trupit. Nëse s'di se nga, mjaftohu me kryesoren që posa mësove. Nuk del nga truri tënd, ndryshe...

Zëra të përzjerë çbllokojnë shurdhërimin. Nga më të njohurit, të prekshmit, të dashurit, të ndjeshmit, deri në ata të largëtit, seriozët, akademikët.
"Bir i nënës, pu, pu, ç'më gjeti! Doktor, të luteem, si është, ka pësuar gjë djali im?'
Më afër veshit:
"Shpirti im, jeta ime, hapi sytë! Shpëtove bir, shpëtove. Mirë je. Qetësohu!"
Më larg veshit:
"Gjendja është stabël. Duhet të presim 24 orët e para. Mire i bën të vjellë pak..."
Nxirre, mos u ndruaj, por gëzohu që po ndodh ajo që thanë doktorët. Dhe aq sa thanë ata. Vjellje e paktë.

Përsëri, "Materia është një kategori....."
Ha, ha, s'po të ndahet sot përkufizimi i materies.
Si? Provë tjetër për kujtesën? Mirë bën, të lumtë!
Tjetër? Çfarë tjetër dëgjove?
Vizitë nevrologu për...
Për çfarë? Pse s'e thua? Si? Eshtë turp? Ha, haa! I turpshmi 20 vjecar!
Paske tjetër ide për atë provë? Mos aman! Dhe kush, ti, që pak më parë u skuqe nga fjala e turpshme.
Mirë, mirë, po të besoj. Ti gjithmonë je i papritur në mendime e veprime.

S'e prisje të vinte ajo? Po ja që të erdhi. Mos e fsheh, të pëlqen më duket. Si? Simpati? Po zëri pse të dridhet? Po trupi?
E di, e di, që s'i ke prekur majën e flokut, të besoj.
Ç'bën, u çmende? Je në vete? Paske dorë trazovaçe. Po ajo? Po ngrin? Po shkrin? Po dridhet tani? Ha, haaa! S'ma merrte mendja kurrë, qoftë dhe për kaq sa po e prek. Pa hë, më thuaj më shumë, të lutem!
Po, i vure dorën mes gjunjve. Pastaj? Vazhdove më tej? Në butësinë e këmbës? Oh, mos, po më ngacmon më shumë. Si ishte? Si u ndjeve?
Si, u ndale pak aty dhe u tërhoqe? E mirë, të kuptoj. Dhe aq, ti qofsh, qenke i çmendur.
Çfarë? Dhe ajo njëlloj me ty? Puu, puu, latë nam të dy.
Dmth? U ndeze? E paske marë vesh më parë përgjigjen e nevrologut.

Këtu e ke fletoren dhe lapsin.
Ika, ika, e di që do të shkruash.

Ruleta ruse

2011-03-27T08:46:00.000-07:00

Tregim

Ruleta ruse

Për paranë mund të bënte atë, që vetëm ai mund ta bënte. Asnjë i rangut të tij, po dhe i masës etëse të tij për para, nuk do bënte atë që mund të bënte ai. Në çmendinën e parasë, ndryshe nga ajo e të çmendurve, më pak i çmenduri mund t'ja kalojë më të çmendurit me shfaqjen qoftë dhe vetëm një herë të një çmendurie të re të çastit. Diagnoza e kësaj çmendurie të çastit, zor të gjendet analeve të mjekësisë dhe psikoanalizës.
E megjithatë ai, edhe pse i veçuar si qenie e veçantë çmendurie për paranë, nuk kishte pikë ngjashmërie me kulmorët e tjerë të çmendur, që për paranë, siç thuhet popullorçe, therrin babanë. Ai, më e shumta që mund të bënte si vrasës, ishte vrasja e mushkonjave që e besdisnin kur lexonte, shkruante, apo pinte diçka gjatë çlodhjes. Bile para vrasjes bënte më parë xhestin paralajmërues, duke tundur si hallatkë dorën, për t'i larguar me të mirë nga vetja.
Diamantidhis ishte dashuruar më keq se Narcisi, pas emrit të tij. Çasti i parë njohës i kuptimësisë së emrit, që i ngjalli dashurinë për diamantet, do t'ja linte vendin ëndrrës të kthyer në lakmi, për të qënë një Kont i Monte Kristos, pas leximit të romanit të Dymasë.
Jo tamam si Edmond Dantesi, jo. Diamantidhis e kërkonte ngjashmërinë me Dantesin vetëm në atë drejtim që do ta veçonte nga të tjerët, në pasuria e tij, por aspak në të qënit kopje e tij. Ai lakmonte Dantesin e vet, Kontin e vet, Montekriston e vet.
Prandaj dhe kush e di se sa herë në lexim të romanit, tundte kokën në mënyrë mosaprovuese, aq sa nëse do kishte pak talent, do deshte ta kthente përmbys gjithçka në të shkruar, veç asaj pjese të gjetjes së thesarit.
Diamantidhis nuk dinte të dashuronte vetëm një femër, ose siç thoshte shpesh mes miqsh, e ndante të njëjtën dashuri në shumë femra. Logjika e tillë hutonte në biseda edhe më besnikët e grave.
Vetes i pëlqente bukurinë e munguar, pasi ajo ishte plazmuar në tiparet simpatike, që ndërsa të veçuara e shëmtonin, në tërësinë e tyre e bënin tërheqës. Këtë mangësi ai e quante mangësi të dëshiruar, duke e preferuar më shumë ndaj vetes, se ajo lloj bukurie që ka gjithçka të rregullt e simetrike në fytyrë, por që s'të josh shikimin. Të njëjtën shije ndante dhe për femrat.
Ndërsa tiparet e tjera të fytyrës nuk ishin në dorë të tij për t'i ndryshuar, me flokët ndodhte ndryshe, duke i krehur e ndarë gjithmonë në të kundërt me modën e çdo kohe. Kjo, deri në çastin kur ato filluan t'i rrallohen në tre vendet më rënëse të qimeve. Gjë, që për shijet e tij ishte katastrofike. Në çastin kur tre pjesët e kokës mezi po mbanin qimet e fundit, ai gati sa nuk e theu pasqyrën. Veç ngjyrës blu të syve dhe vetullave, që ishin të pavarura nga ushqimi thinjosh i flokëve, gjithçka tjetër në fytyrë po i dukej për herë të parë e shëmtuar. Mangësia e dëshiruar më parë ju kthye në të kundërt.
Hunda e tij të ishte kjo me majucen si pinok dhe samarin si gungë gamileje? Po buza, si mund të qëndronte ashtu në të majtën e saj, pak më lart se e djathta, si një velë gjysmake varke e shkatërruar nga shtrëngata? Ah, mjekra, sikur vazhdonte majucen e hundës, duke ulur gungat e gamiles anash nofullave.
Dhe e gjitha kjo shëmti e shfaqur, vetëm e vetëm nga ato flokë, që kishin mbetur vende-vende, si oaze në shkretëtirën e kokës.
As i duheshin më oazet e mbetura, që ndryshe nga të shkretëtirës, po shkonin dhe ato drejt tharrjes. Dhe vendosi papritur. Më mirë tullac.
Luku i ri i imponuar i doli aq për mirë, sa nuk e priste. Narcisi ju rikthye përsëri. Gjithçka e pak minutave më parë, shfaqur aq shëmtuar, ju kthye një harmonie të re në kokën e tij. Lukut të ri ju shtua vetëm kapela, e kthyer bile në mani, më shumë se ajo e veshjes.
Ta lemë tani këtë luk e mani kapelash e veshjesh, edhe pse ato janë të të njëjtit person me supermaninë e parasë dhe që bashkë me të e veçojnë nga gjithë bosët e tjerë të buzuqeve më në zë të qytetit.
Mos vetëm kaq është veçimi? Kaq mund të mjaftonte për këdo tjetër nga bota e buzukxhinjve, por jo për Diamantidhin. Diamanti i ishullit të thesarit, i lakmuar qysh nga faqet e një romani, s'mund të arrihej në qytetin e tij, nëse do mjaftohej me aq sa kishin arrritur të tjerët. Buzuku i tij duhej të ishte ishulli i vetëm i thesarit, mes ishujve të tjerë. Vetëm kështu mund të ndjehej ai që ëndërronte të ishte, një Kont i vërtetë e pse jo, i vetëm, në atë qytet buzuqesh.
Dhe ashtu po ndodhte, kur atë ditë fillim festash të Krishtlindjes, në qytet u shpall lajmërimi i grevës më të madhe, të pandodhur ndonjëherë në aq vite jete sa mbante mend kujtesa e Diamantidhit.
Kokën të hanin të gjithë grevave, aq i bënte atij kjo lojë si macja me miun mes qeverisë dhe sindikatave, por ç'kusur që kësaj loje të urryer, kësaj rradhe t'i hynin gjithë të punësuarit e buzuqeve?
Solidaritet?
Me kë, aman, për çfarë aman?! Nëse duheshin ca dhrahmi më shumë në paga, atë marifet për të lëshuar njëckë duke marrë dy, tre e katër më shumë, e dinte me sy mbyllur dhe kush e di sa herë ja kishte hedhur. Jo vetëm hedhur, po duke marë dhe uratën e argatëve.
Si? Një javë grevë? Kanë luajtur mendsh? Një javë gjithçka në kyç dhe kyçi në diçka boshe për një javë? E di ç'domethënë të kyçësh bosh një sëndyk, që veç i hapur mund të mbushet dhe ekzistojë kuptimësia e tij? Ai dhe i mbushur s'mund të kyçet, sepse fillon të hajë vetveten, jo më bosh, që as për lodër fëmijësh s'ka vlerë.
Për Diamantidhin ky lajm ishte më keq se rrufeja në qiell të kaltër. Asaj ja dinte thënien dhe s'do çuditej nëse do ndodhte, por këtë rrufe, që i dinte më shumë se thënien, pasojën, s'kishte rrufe pritëse që ta thithte, sado lart ta ngrinte çatisë së buzukut të tij.
Vetja i ngjasoi me Krishtin drejt kryqëzimit dhe kur, ato ditë që po afronin lindjen e Tij e bashkë me të, edhe mbushjen e atij sëndyku më shumë se çdo dite tjetër të vitit.
E tmerrshme! Ndryshe nga bota që po shkonte drejt festës së Krishtlindjes, ai po ndjente të premten më të zezë të jetës dhe me të zezë se vetë e premtja. Ai s'ishte mësuar kurrë me ritualin mijravjeçar të ringjalljes, sepse s'kishte provuar asnjëherë kryqëzimin. Kishte bërë të 99-at, siç thuhet, për atë sëndyk të ishullit të thesarit, por kurrë të fundit për të arritur qindshen. Të 99-at ishin për të të mjaftueshme e të teprueshme, për të arritur më shumë se ata të qindshit. Diamantidhi e urrente, e dënonte dhe s'kishte pikë mëshire për atë të fundit, pas të 99-ave, që disave ju mbushte sëndykun me diamante të gjakosura, vrasjen.
Vrasja? Pa prit? Ç'është vrasja? Eliminim i dikujt për të shpëtuar veten? S'ka lidhje kjo me sëndykun, tjetër vrasje e mbush ose e zbras atë.
Ç'mendon dhe ti tani vrasjen? Ç'lidhje ka kjo me sëndykun tënd?
Nuk po ndjehej mirë. Vrasja i vërtitej kokës si ajo kosa e vdekjes.
Qenka tamam si në përfytyrimin e adoleshencës. E pa ndryshuar në pamjen e saj. Por jo në tmerrin e tij. Tani po i dukej si një lojë fantazmash, ku ai ishte në të njëjtën kohë vdekja dhe viktima. Dhe filloi të luante të dy rolet...
Ajo ishte revolja e tij e preferuar, e skalitur me argjend në dy anët e dorezës së drunjtë. Revole kaubojsi, që e mbushte një nga një me fishekë sa hap e mbyll sytë dhe po me aq shpejtësi e nxirrte, e rrotullonte gishtave, duke e kthyer në pozicionin shtënës, për ta rikthyer brezit, me të njëjtin veprim rrotullues të mëparshëm.
Nga kutia e fishekëve morri vetëm një, duke e zgjedhur mes të tjerave. Po, po, kështu bëri. Atë çast zgjedhës, para syve të tij, fishekët ishin të ndryshëm dhe ai duhej të gjente atë që nuk do ta vriste. Nëse do ta vriste, faji do ishte vetëm në zgjedhja e gabuar e fishekut.
Të gjithë ishin lajmëruar per takimin me Diamantidhin në sallën e buzukut. Edhe këngëtari nga kryeqyteti, që kishte kontratuar për programin e madh të festave të fundvitit, edhe pse i inatosur për anullimin e shfaqjes, u çudit dhe pranoi, nga këmbëngulja e bosit.
Diamantidhi veshi rrobat e shfaqjeve të rralla para punonjësve të tij, gjë që ra në sy të rojeve posa doli nga vetura dhe akoma më në sy brenda, duke shkaktuar pëshpëritje hamendjesh e habirash. Shpejtoi hapat drejt zyrës me pak tundje përshëndetëse të kokës, mbushi gjysmën e gotës me wiski, duke e pire me një frymë dhe pasi e pa dhe një herë veten para pasqyrës me buzqeshje tallëse, e përshëndeti me dorë, si të ishte ndonjë i njohur kalimthi në ecje e sipër.
Qetësinë e sallës e prishi kumbimi i nje uuu...-je të gjatë, kur nga brezi i Diamantidhit kaloi dorës së tij, si në skenat e filmave me kauboj, një revole.
Zëri i bosit, që u forcua nga mikrofoni, ndaloi uuu-në dhe çdo pëshpërimë tjetër.
"Sot dua të ve një bast me të gjithë ju. Keni dëgjuar e parë nëpër filma për ruletën ruse. Ajo luhet të paktën nga dy veta, unë do e luaj me veten time vetëm një herë. Nëse fitoj unë, ju humbni vetëm një grevë. Nëse fitoni ju grevën, unë humb jetën time. Mos flisni, më dëgjoni deri në fund. Ju s'keni asnjë faj. Zgjidhja është imja dhe nuk bëj prapa. Nga ju kërkoj vetëm respektimin e bastit. Kurse nga ty, nëse nisem asaj rruge, dua të ma këndosh për herë të fundit atë këngën time të preferuar".
Diamantidhi ju tregoi nga afër folenë bosh të fishekëve në revole dhe me një qetësi në dukje, më shumë se gjakftohtësia e zakonshme në rast përmbajtjeje të vetes nga një zënkë, në majën e dy gishtave të parë të dorës së djathtë, shfaqi fishekun e vetëm.

Mbylli sytë dhe me pak mundim, fisheku hyri në folenë e vet. Po me sy mbyllur i dha goditje vertikale folesë, që lëshoi një krrr... të gjatë pas disa rrotullimeve dhe në fund një trak mbyllës.
Të gjithë bënë kryqin me mërmëritje lutëse. Kryqin bëri dhe Diamantidhi dhe pas frymëmarrjes të thelle si gërhamë e shpirtdhënies në çastin e fundit të jetës, drejtoi revolen në anën e djathtë të kokës, në cepin e fundit të vetullës.

Të gjithë mbajtën frymën, aq sa u mbajt e pashkrehur revolja, për ta lëshuar atë me klithmë gëzimi, kur lëvizja e gishtit në këmbëz shkaktoi një krismë të thatë e të mbytur.
Diamantidhi e mbajti akoma të shtrënguar tytën e revoles, duke mos i besuar vetes që ishte akoma gjallë edhe pas shkrehjes.
Nga vendi e tundi klithma e njëzëshme e gëzueshme e personelit, bashkë me duartrokitjet.
Kishte fituar.
Ku është ai Konti, ku është, të shikojë se si fitohet ai sëndyku me diamante!
Si? Vitet e tij në burg? Njëlloj e mos më keq se ato ishin sekondat e mia, sekondat e ankthit të vdekjes. Ta kalova Kont, ta kalova!
Triumfi e përfshiu të gjithin. Nxorri fishekun, e puthi atë, tytën e revoles dhe gishtin e dorës, që mund të ishte pak sekonda më parë dhe gishti vrasës i vetes. Mbaroi ritualin puthës me bërjen e kryqit dhe u largua drejt zyrës, duke i bërë shenjë sekretares ta ndiqte pas. Kishte nevojë për gjithçka të saj, mbi gjithçka të trupit të tij.
Në dera e buzukut u ringjit lajmërimi për programin muzikor, gjatë gjithë ditëve të fundvitit.
Diamantidhi u gdhi duke u ndjerë vërtet ai, që vite të tëra ëndërronte të bëhej në botën e buzuqeve.

Deri atë ditë të së premtes së zezë të Pashkës, kur ndërsa Krishti kryqëzohej për t'u ringjallur, ai u gjend i vdekur në të njëjtin vend ku i kishte shpëtuar vdekjes muaj më parë. Në dorën e djathtë ishte revolja e varur në gishti tregues, kurse në cepi i vetullës pluskonte akoma rrjedhja e fundit të gjakut.
Këmbanat vajtonin akoma birin e Perëndisë...

Selanik, 26 mars 2011

Gei dhe unë

2011-03-25T09:34:00.000-07:00

Gei dhe unë

Nuk të shoh me pështirosje
Di që je njeri si unë
Di që bashkë kësaj bote
Hamë, pimë, flemë dhe gjumë.

Di që ecën me dy këmbë
Me dy duar vishesh, xhvishesh
Di që fjete si unë mbrëmë
Dhe si unë mëngjesit ngrihesh.

Di dhe shumë gjëra të tjera
Që si gjërat time ngjajnë
Dhe ndryshimet që ka jeta
Brenda racën tonë mbajnë.

Do të desha kaq të dija
Dhe në qofsh i preferuar
Do më lindte pak zilia
Por kjo është punë për mua.

Por s'do desha të dija kurrë
Që nga kopshti i Edenit
Nga Adami që ish' burrë
Tek ty lindi gen i geit.

Nuk e di ç'pati Adami
Ç'pati Eva nuk di gjë
Mos vallë Zoti nga inati
Nga të dy krijoi një?

Atë një që e do veten
Pa të kundërtën e saj
Molla paska mëkat tjetër
Të Adamit me Adam.

Plakushi i vetes sime

2011-03-25T08:52:00.000-07:00

Plakushi i vetes sime

Mos beso se do më vish

S'të besoj që ekziston
Shkofshin vitet dhe njëqind
Isha, jam, do jem Edmond.

Jam njëlloj me universin
Që nuk njeh plakjen e vet
Yjet shuhen, grimcat mbesin
Dhe krijojnë miliona diej.

Edhe unë bashkë me grimcat
Veten time do krijoj
Do të shuhen rrudhat, thinjat
Kurrë ama grimca Edmond.

Mos beso se do më vish
S'të besoj që ekziston
Je plakush i trupit tim
Jo i shpirtit ku jetoj.

Vogëlushi i vetes sime

2011-03-24T04:55:00.000-07:00

Vogëlushi i vetes sime

Pse më ndjek pas vogëlush i vetes sime
Pse trupin ma vesh me rrobkat e tua
Kokës tullace m'i ve leshkat e ndritshme
Dhe më bën të ec ndaj vetes i huaj?

Ç'qenka kjo botë, që shikimit më jep
Ç'është kjo ndjenjë jashtë botës së sotme
Ku hapat më çojnë nga toka në qiell
Ku qielli më çon nëpër ëndrra rinore?

Ç'është kjo stinë me të gjitha stinët
Ku me valët e detit krijoj topa bore
Ku pemët në gjethe e kthejnë ngricën
Dhe qielli e lag tokën me shkëndija yjore?

Prit, mos më ik, o vogëlush i vetes
Lemë disa çaste të jem vogëlush
Nëse ti s'më vjen, unë tek ty do kthehem
Në kthimin e fundit, që s'do ketë kurrë fund.

24 mars 2011

Lezbiket dhe Unë

2011-03-23T06:47:00.000-07:00

Lezbiket dhe unë

Nuk di nga ju të dyja, kush është më femër
Më mashkull kush është, as këtë nuk e di
Di vetëm që mua m'u përgjysmua një ndjenjë
Dhe gjysma e mbetur u përgjysmua sërish.

Një çast ndjeva veten, pa veten e ndjenjës
Një çast Erosit i shfryva gjithë duf
Mos luaj kështu me magjinë e shigjetës
Shigjeta e vret dashurinë kështu.

Bashkë me Erosin qeshët dhe ju
Bashkë me ju, tani dhe unë po qesh
Shigjet' e Erosit nuk vret si në luft'
Por lind dashuri kur zemrat godet.

Nuk di nga ju të dyja, kush është më femër
Më mashkull kush është, as këtë nuk e di
Vazhdoni, vazhdoni, se një shigjetë tjetër
Më dyfishoi ndjenjën për femrën sërish.

Pa Ty...

2011-03-23T06:43:00.000-07:00

Pa Ty...

S'do desha që të lindja
Nëse s'do lindje ti
Në univers do prisja
Mes grimcës një çudi.

Atë çudi që Zoti
Ma fali dhe pa lindur
Mes grimcash na bashkoi
Përjetësisë ngjizur.

Ne ishim dhe pa lindur
Ne lindëm dhe pa qënë
Pa ty as Zoti i ditur
Kët' botë s'do kishte bërë.

Sot

2011-03-22T03:09:00.000-07:00

Sot

Sot veten shikoj në sytë e tu
Sot sytë e tu i kam edhe unë
Sot vetes i ndjej një përmasë më shum'
Atë përmasë që kohën s'e humb.

Për mua e dashur ka vetëm sot
A s'ishte sot dhe dje e pardje?
A s'do jetë sot nesër e pasnesër?
Çdo çast të çastit që me ty jetoj
Të sotmen e pafundme m'i jep ti jetës.

Si në takim të parë

2011-03-22T03:07:00.000-07:00

Si në takim të parë

S'di pse u ndjeva sot
Si në takim të parë
Me trëndafil në dorë
Të prita ty moj vajzë.

Si thashë, "Ty moj vajzë"?
Sa më pëlqen ta them
Dhe pse mbi supe mbajmë
Më shumë se 20 vjet.

Dhe unë ashtu u ndjeva
Si djali i dikurshëm
Si dridhesha kur prekja
Si puthja buzët turpshëm.

Oh, ja tani ky çast
Si çasti i parë dikur
Një trëndafil të jap
Që mbin dhe s'vyshket kurr'.

Kodi liderian i një shteti gjysmak

2011-03-19T09:12:00.000-07:00

Kodi liderian i një shteti gjysmak

E vetmja rrugë depërtimi në atë shtet gjysmak aziatik, ishte të kthyerit në të padukshëm. Se si ja arrita kësaj gjendjeje, është i vetmi sekret, që dhe vetes s'kam për t'ja thënë ndonjëherë. Ishte një padukshmëri krejt ndryshe nga ato që shikojmë filmave fantastike. Ato kanë mbetur thjesht një fantazi e asgjë më shumë. Padukshmëria ime, zor të realizohet me teknologjinë dhe truket e sotme të Hollivudit. Pse? Sepse më shumë se truku kompjuterik, ajo kërkon trukun njerëzor në dy pjesët përbërëse të ekzistencës së tij, në trupi dhe psiqika e tij. Nëse trupin e quajmë objekt dhe psiqikën subjekt, padukshmëria i përket vetëm psiqikës. Pra unë depërtova në atë shtet gjysmak aziatik, padukshmërinë e psiqikës dhe dukshmërinë e trupit tim.

Që në çastin dalës nga dera e avionit, trupi filloi një lëvizje të tipit ushtarak. Nyjet lidhëse të kockave të këmbëve, pjesës të ashtuquajtur legen dhe rruazës së fundit lidhësë të shtyllës kurrizore me kafkën e kokës, ishin të vetmet pjesë të privilegjuara për të lëvizur pjesën tjetër të mishtë, të dhjamtë e të gjaktë të trupit. Shkallët mbaruan për t'ja lënë vendin një tapeti të kuq, që më çoi përballë portretit të liderit të plotë të shtetit gjysmak. Thashë të plotë tani, se në të vërtetë për vendalinjtë të thuash vetëm kaq, je afër të qenit armik që ul vlerat mbinjerëzore të liderit.
I plotë mund të jetë kushdo, por kursesi lideri i tyre. Ai është mbi çdo plotësi njerëzore, sepse nga ai varet ekzistenca e kësaj plotësie. Nejse, po e le me kaq, se kjo punë e plotësisë dhe mbinjerëzores në gjysmështetin aziatik, do faqe më vete për t'u trajtuar.
Trupi bëri një përkulje të gjysmës së sipërme të tij, paralel me tapetin e kuq, duke e përsëritur s'di se sa herë dhe pas drejtimit vertikal, kaloi anash për tek porta, por pa i kthyer as profilin, jo më shpinën, portretit të liderit.
Ishte mëngjes i vrenjtur, ku dielli dukej sikur përtonte të ngrihej nga gjumi i natës. Shoqëruesi që më rinte ngjitur në krah, sa pa fytyrën time të ndritshme para qiellit të vrenjtur, foli me entusiazëm.
"Për të gjithë botën lideri tonë është diell që ndrit edhe në kohë të vrenjtur. Këtë e tregon dhe fytyra jote e qeshur. Ajo e ndjen dritën e liderit tonë edhe në një ditë si kjo".
Koka u tund aprovueshëm, duke i dhënë më siguri ecjes së këmbëve drejt xhipit, që do më çonte në zyrën e sekretarit të Partisë.
Han Jet Nxin-it, i dilnin duart mbi supet në tavolinë e për një çast m'u duk sikur ato mbanin bashkë me qafën kokën katrore, rregullsia e së cilës prishej vetëm nga dalja trekëndore e mjekrës, pa shenjë qimeje në të.
Trekëndëshe dhe hunda, ku majuca e shtypur, me siguri kishte ndikuar në zmadhimin e dy vrimave si feçka e një derkuci. Me tepricë vareshin vetullat, poshtë të cilave sytë humbnin mes zhubravitjes së lëkurës përreth.
Sqarimi me pak fjalë i shoqëruesit, po dhe dosja ime mbi tavolinë, e thyen katrorllëkun e fytyrës së Han Jet Nxin-it, në forma të tilla shprehëse, që më zbutën gjendjen e sikletshme të prezantimit.
E çuditshme vërtet, si mund të ndryshonte kaq papritur ajo fytyrë, ku çdo qelizë dukej sikur ishte e palëvizhme në vendin e vet. Vetullat gati u bashkuan me strehën e kapelës, zhubravitjet rreth syve u rralluan si dallgë deti të kthyera në valë, koka doli mbi supet, supet mbi tavolinë dhe dora e djathtë më shtrëngoi të djathtën time me një tundje të fortë, që më lëvizi gjithë trupin.
"Kemi miq në gjithë botën. Ti je mik i vërtetë. Më vjen keq për vendin tuaj, liderin tuaj, por ai gaboi, gaboi rëndë dhe kjo nuk i falet".
Nga trupi im lëvizte vetëm koka në shenjë aprovuese, pas çdo mbarimi të tonit ngritës të Han Jet Nxin-it. Por ky veprim i kokës sime, në vend të çonte fundit të bisedës, shtonte më shumë fjalët dhe tonin e shefit.
"Po të ndiqte rrugën e liderit tonë të madh, sot ju do ishit njëlloj të lumtur si ne dhe vendi juaj s'do binte në prehërin e imperializmit amerikan".
Desha ta pyesja se ku gaboi ai toni, se kur vdiq ai, ne si ata ishim dhe pas tij. Sikur të kuptonte shikimin tim pyetës, Han-i i qëndruar vertikalisht, vazhdoi.
"E di që do të dish se ku gaboi lideri juaj. E di që as ti dhe asnjë nga populli tënd nuk e dini gabimin. Lideri tonë i madh me largpamësinë e tij e ka shmangur të keqen që ndodhi tek ju, sepse ka shmangur gabimin e liderit tuaj. E keqja e një vendi vjen nga gabimet e liderit".
Trupi im vazhdonte të njëjtën gjendje lëvizëse të kokës, në pritje të mësonte kodin, nga mosditja zbërthyese e të cilit, e kishte pësuar vendi im.
Han-i, i bindur se po më zbulonte diçka të madhe, të paditur më parë, bashkë me tonin ngritës të zërit, po ndryshonte çuditshëm pamjen e mëparshme të fytyrës. Ajo po merrte formën e fotos së liderit mbi kokën e tij. Po, po, lideri i madh po dilte nga portreti si një mjegullnajë fantazme, duke u formësuar para syve të mi.
Kodi mistik, që vetëm ai e dinte dhe askush tjetër, po më dukej si një çelës magjik përrallash, që hapte portën e thesarit më të madh të botës.
Çelësi magjik në dorën e liderit të madh vazhdonte të më shkaktonte vërtet efektet e përrallës. Rrezatimi i florinjtë i tij po i kalonte përmasat e të zakonshmit. Jo vetëm kaq, por po ndryshonte dhe formësinë e vetes. Përralla ishte në kulmin e saj, aq sa më dukej vetja pjesë e saj magjike. Para syve të mia s'kishte më çelës. Në krah të liderit të madh po formësohej mes rrezatimesh të florinjta një njeri i dytë, tepër i ri, me pamje perëndie aziatike, ku ajo që më tërheq më shumë janë faqet e rrumbullakosura të ndritshme e lëmuara. Zëri i Han-it më solli në vete.
"Asnjë lider tjetër s'mund të vazhdojë udhën e liderit baba, veç djalit të tij, trashëgimtarit të tij. Vetëm ai dhe vetem ai, trashëgon gjakun e shpirtin e vërtetë të babajt. Lideri juaj e ndaloi vazhdimësinë e vetes dhe bashkë me këtë, vazhdimësinë e lumturisë së vendit tuaj".
Si të kishte thënë zbulimin më të madh të universit, Han-i qëndroi heshtur me kokën kthyer nga portreti i liderit baba e bir, kurse nga mua hidhte herë pas here shikimin sa triumfues, aq dhe keqardhës.
Trupi im, i ngacmuar një çast nga padukshmëria ime, u lëkund si i alivanosur, por tek ndeshi me shikimin pyetës të Han-it, e shtyu tutje padukshmërinë dhe mori qëndrimin përkulës të njeriut të gjysmështetit aziatik.
"Kuptoj mërzitjen dhe revoltën tënde për gabimin e madh të liderit tuaj, më vjen keq vërtet për ty dhe popullin tënd. Humbët atë, që zor ta fitoni tani. Imperializmi të fiton, kur s'di të mbrohesh prej tij. Ju nuk ju fitoi imperializmi nga forca e tij, por humbët nga gabimi i madh i liderit tuaj. Ne s'ka ç'na bën imperializmi, sepse kemi lider të pagabueshëm. Ai është i njëjti, edhe kur nuk jeton më. Të njëjtë mbetemi dhe ne në besimin dhe dashurinë për të".
Vetem pas kësaj ligjërate të gjatë, Han-i u kthye në gjendjen e fillimit, sikur të ishte tërhequr dhe thithur treçereku i trupit, brenda ndenjëses së karrikes.
Formalitetet e azilit tim politik mbaruan më shpejt se fjalimi i Han-it.
Në trup po ndjeja tërheqje dhe shtrëngime pjesësh, si të isha një masë e madhe plasteline në formësim tjetërlloj.
Në çdo çast të tillë, kërkoja padukshmërinë time për të kuptuar metamorfozën që po më ndodhte. Gjëkundi s'dukej. E pamundur. Unë isha me të në çdo çast, lëvizje. Ajo ishte e vetmja perëndi mbrojtëse dhe shpëtuese për mua. Pa të s'do mundesha kurrë të isha vetvetja. As si këta gjysmështetarët aziatikë. Sepse këta më shumë se gjysmakë të tillë, janë në vetë thelbin e jetës së tyre. Gjysmakja e thelbit vazhdon pafundësisht metamorfozën e gjysmimit të tyre pa u ndjerë. Pra është gjysma e gjysmës së gjysmës, së gjysmës...
Nga pjesa më e vogël gjysmake, ndodh pastaj në të kundërt zmadhimi gjysmak, deri në plotësia shfaqëse e ekzistencës së tyre. Ekzistencë e shpirtëruar në zotërimin e një ndjesie të vetme, ku ndodh ngjizja më e çuditshme e koshiencës dhe subkoshiencës, në formën e besimit të frikshëm. Ja dhe kodi tjetër i zbuluar nga unë, që sikur gërmën e parë t'ja thosha Han-it, do më kishte ngrënë të gjallë trupin dhe padukshmërinë bashkë.
"Këtu qenke moj?", pyes i lehtësuar, tek shikoj padukshmërinë time.
Pyetje ama dhe unë!
Harrova që gjithë kjo logjikë medituese më lart, vetëm nga padukshmëria mund të buronte e kursesi nga trupi i aziatikuar pak më parë.
Ndërsa trupi, pas kaq e kaq vitesh largimi nga e njëjta jetë në vendin tim, po fillonte ripërshtatjen, padukshmëria gjithmonë e më shumë po rezistonte, për të mos e lënë trupin në fatin e mëparshëm.
Arritën më në fund një marrëveshje historike mes tyre. Trupi të vazhdojë azilin politik, kurse padukshmëria të përcjellë reportazhet e jetës së tij, në pjesën tjetër të botës.
-Deri kur?
-Deri sa të mbarojë përralla e çelësit magjik në gjysmështetin aziatik.
Për herë të parë lutem për shterpësinë vetëm të një çifti. Të çiftit liderian të këtij shteti gjysmak.
Dhe prapë kam frikë, edhe nëse lutjen ma dëgjon Zoti, kam frikën se mos kodi gjenetik, mund të kthehet në kod klonimi.
-Atëhere?
-Atëhere shko mere dhe trupin tënd që aty dhe leri ëndrrat me sy hapur.
Dhe...
-Çfarë dhe...? Thuaje të lutem!
-Prit apokalipsin për shpëtim.

19 mars 2011

Me mëkatin mëkatoj

2011-03-18T22:33:00.000-07:00

Me mëkatin mëkatoj

Nuk pres gjyqin e pasvdekjes
Të marr vesh fatin e shpirtit
Unë ja di mëkatet vetes
Qysh në çastin e fillimit.

Qysh atëhere jam gjyqtar
Avokat jam gjithashtu
Jashtë më pret vetja-xhelat
Pas xhelatit prap' jam un'.

Se e di pemën ku vete
Di dhe mollën që kafshoj
Di kë zgjedh në fund për vete
Kur e zgjedh, tjetër s'kërkoj.

Nuk më tremb pra gjyqi i ferrit
As parajsa nuk më josh
Jam Adami jashtë Edenit
Me mëkatin mëkatoj.

Eshtë vetvetja që ma dhe

2011-03-18T15:45:00.000-07:00

Eshtë vetvetja që ma dhe

Dhe në çastin e vetmisë
Të mërzitjes në një çast
Ti më erdhe fshehtësisë
Tjetërsuar për variant.

Dhe në ishe veshur ndryshe
Ndryshe shfaqur dhe në trup
Unë të ndjeva moj Mirushe
Nga diçka që kurrë s'të humb.

Eshtë vetvetja që ma dhe
Dhe ta dhashë në një kohë
Që gjithmonë mbetet e re
Ku as vdekja s'mund ta ndrojë.

18 mars 2011

Shkrim nga poetja dhe prozatorja Lida Lazaj për krijimtarinë time

2011-03-18T15:35:00.000-07:00

Poetja dhe prozatorja Lida Lazaj, më ka nderuar dhe emocionuar me shkrimin e saj për krijimtarinë time, në faqja internetike Bota e Re. I shpreh falenderimin dhe mirënjohjen time.

Tinguj e dritë

(Letërsia mbetet më se e lirë,madje shpesh rrezikshmërisht e lirë për të shtuar dëgjimin e brendshëm të lexuesit, melodi të ndryshme. Ardian-Christian Kyçyku)

Kur modestisht dhe skajshmërisht drojtur u çfaqa te Albpoem, përveç moderatorëve , edhe dy a tre emra të tjerë bënë gjestin e mikpritësit te antarit të vjetër për të ardhurën rishtas, në familjen e madhe te krijuesve ''Bota e Re'' .Edhe pas publikimit te ciklit të dytë të poezive, sërish me elokuencë të admirueshme dhe qytetari çfaqi opinionin Edmond Shallvari.Me sadisfaksionin që të krijon vëmendja e tjetrit, brenda kohës së limituar të një gruaje, nisa të qëmtoj në krijimtarinë e Edmondit për të kuptuar përtej gjestit kalorsiak prej kavalieri. Në një grupim, qëllon rëndom, që dikush edhe pse s`ka asgjë për të thënë, rreket të bëhet i besueshëm. Te Edmondi dallova një zë krejt origjinal, në mendime, koncepte, perceptueshmëri.
Dikur hasa në një tregim, që mbante per titull emrin e personazhit të krijimit tim në prozë.Konkretisht titullohej;''Elena ime" Unë isha ende e impresionuar prej Elenës sime. ''Pa prit'' thashë ''C`thotë Elena e tjetër kujt?"...dhe pas dy rrjeshtave u gjenda në një teatër.Sa në skenë, sa në plate.Në skenë u bëra pulsi i aktorëve mitollogjike, që luanin trgjiken, komiken,absurdin, jetën me gjuhën e ditëve tona.Në plate koha kishte ndalur në frymëmarjet e mbetura pezull.Zjarri i zemrave përflakte veshtrimet. Zjarri i syve me të afërt, ishte e imja dashuri. Pastaj në holl njerëzia u fut në kostumin e koshiencës.Endur fytyrës buzëqeshje për të njohurit e mundshëm e secili me hisen e vet te dashurisë, secili Parid me Elenën e vet pë krahu, ju drejtua jetës së vet.
Gjith këtë amalgamë tingujsh e ngjyrash e orkestronte Edmond Shallvari. Ai ishte aty.Ishte në skenë, në plate.Ishte personazh. Kishte zgjedhur teatrin, tempullin ku jeta flet me gjuhën e artit, për t`u SUGJESTIONUAR dhe për të SUGJESTIONUAR. Isha në gjendje euforie, paqeje, kur dua te përqafoj gjithë botën.Si i eturi në shkretëtirë kërkon pikën e ujit,shigjeta e mausit klikonte te emri Edmond Shallvari.Nisa të modeloj portretin e tij shpirtëror dhe erdhi një çast që e mendova një shpirt të brengosur, që ndërton brenda vetes realitete virtualë, për të kompesuar jetën në tokë që i duket një ekuacion me shumë të pamundura.Me keqardhje për të, për veten për shumë shpresëpakët të gjeneratës sime, doja t`i thoja, që jeta gjithsesi duhet jetuar.Sikur ta kishte kuptuar vuajtjen time, Edmondi u çfaq me poezinë Selanik, me permasat që permbushi aspiratat e mija.Sa sfidant, ironik me një revoltë të kamufluar,po aq i kulturuar, qytetar, i barabartë, shpirtmadh sa metropoli. Poezia Selanik ështe triumfi i njeriut mbi brengat, dilemat, realitetet, mbi vetveten.Eshtë triumfi i Krijuesit! Nën të, qytetërimet ngjajne si lodra prej kartoni. Poezia Selanik ështe AKT i çastit të rrallë të njesimit të hyjnores me realitetin.Hyjnorja nuk zbret çdo ditë. Eshtë melodi e shkruar në paqe me vetveten dhe jehon e tillë në shpirtra të pëkushtuar devotshmërisht poezisë. Krijimtaria e Edmondit , me së shumti ka personazh veten. Nga pikevështrimi brenda tij , krijimet janë pëshpërima drite të përkthyera në fjalë. Nga pikëpamja e gjuhës janë fjalë të veshura me ndjesi, tinguj e ngjyra.Që të kuptosh pak prej universit Edmond Shallvari duhet ti afrohesh mendërisht, shpirtërisht..Posa t`i qasesh pak kakofonite e zhurmat shuhen dhe brenda teje do jehojne melodi. Nje gjendje deliri që ta jep nje verë e mirë. Kur diç doja të thoja për dehjen prej arti, Edmondi kishte shkruar ne vargje diçka të ngjasshme.Të konsumosh ART,nuk do të thotë vetëm t`a zbukurosh jetën me çaste të bukura. Eshtë më tepër se kaq. Koha kalon dhe mer me vete rrethana e detaje që të kane dhuruar një imazh, por vetë imaxhi mbetet në kujtesë si brilant dhe pas do kohësh, s`do mbash mend në se ka qenë imazh apo realitet i jetuar.Ndaj të konsumosh ART do te thotë të jetosh disa jetë brenda jetës.
Mundet ndonjë skeptik a kritizer të më akuzojë për fetishizëm. Bëjnë mirë të mos merren me mua.Unë s`bëj kritikë të mirëfilltë, sepse s`e kam tagrin ta bëj këtë.Nga pozicioni komod i lexueses kam vetem një kriter vlerësimi: ndjesitë e fituara prej leximit. Dhe nga ky pozicion them, se kur një tekst, qoftë prozë apo poezi, kur të ngop estetikisht dhe të mbush emocionalisht, e ka shkruar nje mjeshtër.Me të tejrat le të merret kritika. Krijimtaria e Edmond Shallvarit e meriton të bëhet objekt i saj

Kur humba nënën, para tre vitesh, për të dalë prej hidhërimit që më pushtoi e për të ngushëlluar veten fillova të mendoj e të besoj, se fryma është energji e pazhbëshme,dhe shkrova në vargje kështu:

Asgjë nuk humb

''Asgjë nuk humb'' them me vete
një qiell shpirtrash vibron mbi Ne
''asgjë nuk humb" përsëris
teksa mendoj eshtrat e nënës mbështjellë me dhe
asgjë nuk humb
deri sa në syt` e sime bije digjen zjarret e mij

Dhe s`është çudi
që në kokën e shogët të një qytetari të botës
të rrjedhë lëngu i trurit të Eskilit
dhe të printuara në format A4
tragjeditë e humbura t`i çfaqen njerëzimit

Nën dritën e këtij mendimi them se s`kishte se si të ndodhte ndryshe. Shpirti i bukur i Legjendes së Bukurisë Korçare,Vasilikës së Bukur, mamasë së Edmondit,është plazmuar te Ai. Nuri dhe Hiri i saj, mjedisi familjar, qytetaria dhe kultura e spikatur e Korçës, kanë formuar qytetarin, njeriun ARTISTIN Edmond Shallvari.

Në qiellin plot Yj` te Botës së Re, para emrit Edmond Shallvari, shigjeta e mausit bën monologun e fluturës para llampadarit
Të t`afrohem kam frikë se digjem
Të t`rri larg kam frikë se ngrij

Lida Lazaj

Elbasan, 18 mars, 2011

Veç gjinj mrekullie

2011-03-15T02:07:00.000-07:00

Veç gjinj mrekullie

Asnjë frut s'më ka shijuar
Posa gjinjtë e tu
Jam akoma i hutuar
I velur më shum'.

Më lëshon goja lëng
Frutin kur shikoj
Por sa shumë më bën dëng
Gjinjtë sa kujtoj.

Qenka tjetër drithërimë
Shije tjetër qenka
Nuk ka frut që të arrijë
Frutin që lind femra.

Ndaj në vargje s'më bën dora
Të bëj krahasime
Nuk ka gjinj si dardha, molla
Veç gjinj mrekullie.

Me të mirë e marrim veten

2011-03-13T09:24:00.000-07:00

Me të mirë e marrim veten

Në të gjallë e dimë vdekjen
Në të vdekur gjalljen s'dimë
Me të mirë e marrim veten
Por më shumë Perëndinë.

E krijojmë siç na do qejfi
Të na bëjë siç duam ne
Në parajsë e çojmë ferrin
Dhe parajsën çojm në ferr.

Shohim ëndrra në të fjetur
Endrrat vrasim në të zgjuar
Kërkojm' falje në të vdekur
Shpirtin tonë për ta shpëtuar.

Dhe kështu vazhdon besimi
Dhe ashtu besimi rritet
Perëndia dhe njerëzimi
Njeri-tjetrit i shtojn' mitet.

Dhe Zoti nuk është më Zot

2011-03-13T09:16:00.000-07:00

Dhe Zoti nuk është më Zot

Eva ime
Hiqe atë gjethe mjerane
Që veç shëmtim të sjell.
Trupi tënd s'ësht pemë parajse
Eshtë parajsa vet.

Lermë mua të të vesh me sy
Me sy përsëri të të xhvesh
Veç jo aman, ajo gjethe aty
Eshtë model i keq.

Eva ime
Ja kthehu pak prapa
Oh, ç'po më bën të rënkoj
Këtu pa mbuluar qenka parajsa
Dhe Zoti nuk është më Zot.

Njohkan paren Perënditë!?

2011-03-13T08:47:00.000-07:00

Njohkan paren Perënditë!?

Nëse s'kam për të paguar
Varkëtarin plak Haron
Si do shkoj për t'u gjykuar
Ku të gjej një pare borxh?

Rri e vras mendjen në gjallje
Për pas gjalljes si do bëj
Poshtë s'duan kartë banke
Perënditë e paskan zët.

Dashkan veç paren e thatë
Njohkan paren perënditë!?
Dhe Haroni me një varkë
Ju mbush xhepat për çdo shpirt.

Ptuu, pështyj kaq i mërzitur
Ç'po më ngjan varka si bankë
Që dhe shpirtin Hadit zbritur
Do ma shtrydhë si në të gjallë.

Shpirti i dashurisë

2011-03-13T08:28:00.000-07:00

Shpirti i dashurisë

S'më çudit mua dashuria
Mbase unë atë çudit
Ikin vitet, jo magjia
Ik një trup, por jo një shpirt.

Nuk e di që kur s'kam qënë
Nuk e di që kur s'do jem
Lindja vetëm më ka dhënë
Atë shpirt që kurrë nuk vdes.

Atë shpirt nga universi
Që ka fundin një fillim
Thot' kish fat që mua më gjeti
Them ka fat dhe trupi im.

Mes dy Itakave

2011-03-12T10:47:00.000-08:00

Mes dy Itakave

Jo, nuk i gabonin sytë, aq më tepër kujtesa në metamorfozën kthyese në kohë të pamjes së saj. I mjaftuan pak minuta për t'i çrudhosur ato pak rrudha poshtë syve dhe zhdukur poshtë faqeve e sipër gushës pjesën e tepërt mishore të tyre. Sa për flokët, ato nuk ja devijuan aspak bindjen, që ajo femër e ulur pak metra larg tij në bar-kafe, ishte Maria, mikja e dikurshme e kohës së beqarisë. Vulën e plotë të bindjes e vunë ato që e kishin trullosur qysh në shikimin e parë, sytë kaltëroshë. Një kaltërsi e blunjtë dhe e jeshiltë bashkë, që vetëm disa burime ujore të alpeve mund ta krijojnë. Dhe ashtu si ato burime, që mund t'ja përcjellin atë ngjyrë vetëm rrjedhës së tyre e asnjë rrjedhe tjetër, për atë ishte mëse e sigurt, që e njëjta gjë kishte ndodhur dhe me vajzën në krah të Marias.
"Bukuria e përkryer e Marias", tha me vete Fredi, duke mos ndaluar hedhjen e shikimit sa në e jëma, tek e bija.
Bashkë me shikimin ndjeu hutim dhe bashkë me hutimin lindjen e një mendimi çmendarak, që e bëri të kthente kokën sa majtas-djathtas, se mos ja kishte dëgjuar njeri tjetër përreth. E quajti në çast veten të roitur, vuri në buzë filxhanin e kafesë, por për herë të parë ndjeu derdhjen e saj në mjekër nga dridhja e dorës.
Vendosi të ikte sa më shpejt, ndaj bëri me shenjë nga banaku për të paguar, por kamarieri i afruar me nxitim hapash i tha me zë e shenjë, që kafeja ishte paguar nga personi pak metra larg tij. Sytë e hedhur përballë, mbetën në tjetër hutim përpara buzëqeshjes së Marias.
Përsëri bashkë me hutimin dhe mendimi i mëparshëm çmendarak, që këtë rradhë ju përzje me dëshirën jo më pak çmendarake.
Buzëqeshi dhe ai me përmbajtjen e vetes për më shumë seriozitet ndaj çdo të papriture të shfaqjes së të shoqit të Marias. Por Maria, më shumë se buzëqeshja, me një lirshmëri në dukje për t'u patur zili, e ftoi në tavolinën e saj.
Mund të kishte rrëzuar gjithçka nga tavolina nga ngritja dhe lëvizja nxituese që bëri duke u penguar deri afër rrëzimit. Duhej mbledhur vetja sa më parë, ndryshe mund të bëhej siç thuhet, gazi i botës. Dhe kush? Ai superseriozi në mjedise të tilla.
Por sado serioz të ishte, apo të hiqej, afrimi drejt Marias dhe me siguri, vajzës së saj, e bënë të shfaqej si i eturi alpinist, kur i shfaqet burimi ujor.
Ai ujë ishte tani kaq afër tij, sa do deshte të sulej gjithë etje për ta pirë në dy burimet e kristalta. Me një ndryshim ama. Në e para me etjen djegëse të shpirtit, kurse në tjetra, me etjen e freskimit të tij.
"Maria, ti këtu? E pabesueshme! Vajza tënde kjo me siguri. Të ngjan shumë".
Kaq ishte ndjesia jetësore në qenien e tij, pasi më pas trupi filloi t'i mpihej deri në akullnim. Zëri i Marias ju dëgjua si jehonë, që i depërtoi mbyturazi brenda qendrës së ortekut, që sa e kishte marë me vete.
Pra nuk kishte gabuar, jo për Marian, po për të bijën e saj.
U ul si një manekin i ujdisur vetëm për disa poza në vitrinë.

Maria ishte në të njëzetat e viteve të jetës, kur ai e kishte njohur në ndërmarrjen e emëruar pas studimeve universitare. Pavarësisht botkuptimit të tij e sidomos atij moral për dashurinë, shfaqja e Marias në repart ku ai mblidhte të dhëna për diplomën, sikur ja larguan mendjes për një çast gjithçka parimore. Ajo bota tjetër e trurit, që me aq bindje e imponim bashkë e kishte strukur dhe prangosur burgut të ndërgjegjes, sa kishte këputur hallkat e zinxhirit. Po ndodhte brenda tij mbizotërimi tjetër, ai mbizotërim që vetëm me sinjale të rralla e kishte ngacmuar adoleshencës dhe kohës studentore. Sado çudi t'i dukej, ajo po ndodhte me një forcë të papërballueshme. Dhe e gjitha kjo, nga një shikim. Dhe ky shikim, nga dy sy magjikë, ku ngjyrojnë bashkë qielli dhe uji malor.
Ata sy do ta ndiqnin Fredin ëndrrës, imazhit, fantazisë, deri në vetkënaqësi. Jo, nuk kishte devijuar ai nga asnjë parim. Mbase parimi mund të kishte devijuar nga pjesa tjetër e psiqikës së tij. Përderisa diçka e fuqishme po i ndodhte në trup e shpirt, parimi duhej t'i përshtatej kësaj fuqie të re. A nuk kishte ndodhur kjo sa herë me përshtatjet sipas kushteve të reja të teorisë marksiste-leniniste në vendin e tij?

Atë ditë e vendosën heshturazi të dy të bënin gjithçka përmban dashuria. Ai i bindur se kishte gjetur shoqen e jetës, ajo e bindur më shumë nga bindja e tij për të. Të dy të bindur për një akt final, pas të cilit vetëm vdekja mund t'i ndante. Bile as ajo sipas Marias. Të dy sa të frikshëm, aq të guximshëm, sa të turpshëm, aq të dëshiruar, sa të paditur, aq kurizoë, për atë akt të shenjtë.
Fredi ishte i bindur apriorisht për virgjërinë e Marias. Ja që kështu i kishte ndodhur që në shikimin e saj të parë. Për të mos thënë tani, hutimin dhe naivitetin e saj, gjatë intimiteteve prekëse me duar.
Pas çvirgjërimit ata ishin në tjetër botë kënaqësish e ëndrrash për të ardhmen.
E ardhme, që kurrë s'do vinte.
E ardhme, që dhe ëndrrën do ta tmerronte me ferrin e saj.
Maria nuk ekzistonte më aty ku lindi dhe u vra një ëndërr e bukur.
Kur Fredi u kthye nga kryeqyteti pas mbrojtjes së diplomës, ajo ishte zhdukur bashkë me familjen.
Diku mes burimeve malore e rrëzë qiellit, ishin internuar ata sy, për të bashkuar jo vetëm ngjyrën mes tyre, por edhe lotët e Marias, me lotët e Zotit.

Maria vazhdonte rrëfimin me lot në sy.
Jo, nuk ishte faji i tij. Ndryshe s'do ekzistonte kurrë ajo buzëqeshje. Por as ai lot s'do dilte i tillë. Ndërsa buzëqeshja ishte sinjali i lumturisë takuese, loti shuante sadopak etjen e një shpirti, që kurrë s'pushoi së lotuari për një dashuri të këputur në sythin e saj, nga një kohë që mbillte vetëm gjemba telash e hekurash, burgjeve dhe internimeve.
Aty, ku bashkohej e pabashkuara edhe në fantazitë më të tmerrshme e çmendarake të mendjes, parajsa e Zotit dhe ferri i regjimit, aty, në një stallë të braktisur bagëtish, Maria e tij, e lumtur në vuajtje dhe e vuajtur në lumturi, lindi si dikur Maria Krishtin, vajzën e saj Kristinën, siç do ta quante brenda shpirtit e më pas pagëzimit , bashkë me emrin tjetër të shpirtit dhe dëshirës, Fredan.

Jo, nuk ishte pra çmenduria profetike, që i kaloi si një sinjal nga qielli, posa pa Marian me vajzën e saj. Ishte vetë kjo profeci, që tashmë ndodhej e realizuar para syve të tij, para gjithë qenies së tij.
Aty ku bashkohej jashtë çdo fuqie të Zotit parajsa dhe ferri, aty mund të lindte vetëm një krijesë e bekuar nga Zoti, por e mallkuar nga regjimi, Freda e tij dhe e Marias.
Ai, babai i tre djemve, i përvëluar për një çupë, sa kishte gjetur dhuratën e fshehtë të Zotit.
Ajo ishte aty, para syve të tij. Kaq e bukur, ohh sa e bukur, si vetë e jëma.
"Edhe si ty, Fred, bile si ty më shumë. E vetmja çmallje me ty ka qenë Freda në pamje dhe emër. Dhe e vetmja dashuri e vërtetë e jetës sime".

"Njihuni, Fredi për të cilin të kam folur, babaj i Kristinës sonë".
Fredi i zgjati dorën burrit të posa afruar.
Ishte i huaj.
I huaj? Ç'them dhe unë kështu?
Vendali i vendit fqinj, ku kishte përfunduar Odiseja e Fredit dhe Marias vite e vite të shkuara. Sejcili në Itakën e jetës së vet, por kursesi të shpirtit.
Duhej të ndaheshin. Anija pas pak nisej drejt ishullit, ku Penelopa e tij kishte kohë që nuk endtte më pëlhurën e pritjes dhe ku ai, Odiseja i saj, kurrë nuk do të arrinte.
Por, mes dy Itakave, që përmbysnin një legjendë për të krijuar një tjetër, tani ishte ajo, Itaka e re e krijuar dikur dhe e rigjetur për të mos humbur më kurrë, Freda e tyre.

2011-03-11T09:35:00.000-08:00

- Zoti im është Zot i të gjithëve.

Të kundërtën e dyshoj.

Kudo ka një grackë, ku ka një liri

2011-03-11T09:29:00.000-08:00

Kudo ka një grackë, ku ka një liri

Sot pashë si liria humbet nga uria
Që lirimarrësi grackë asaj ja ngre
Njëlloj ndodhka si tek njerëzia
Dhe tek një kafshë, insekt, apo shpend.

Kudo ka një grackë, ku ka një liri
Besoj në një kohë të dyja janë krijuar
Njeriu ka grackuar gjithmonë lirinë e tij
Liria gjithmonë njeriun ka grackuar.

Sot pashë një zog grackuar në kafaz
I vetmi faj është uria që kish
Tashmë liria ka një tjetër përmas'
Atë përmasë që s'ka emrin liri.

11 mars 2011

Në Universin - Femër

2011-03-10T05:58:00.000-08:00

Në Universin - Femër

E brodha botën mbarë
Në Tokë dhe Univers
Kërkova tjetër thagmë
Të kishte një krijes.

Dhe pashë e çfarë nuk pash'
Çudira galaktikash
Jetova dhe bingbang
Si lind bota mes grimcash.

Falenderova Zotin
Që më dha mundësinë
Të gjej e zbuloj kodin
Që zbukuron njerinë.

Dhe rendaTokës sime
Pa joshje diku tjetër
Krijesës më sublime
Në Universin-Femër.

Të krahasuan me një mjelmë në vargje

2011-03-10T04:41:00.000-08:00

Të krahasuan me një mjelmë në vargje
Mjelma u tjetërsua në ty, për të qënë Ti.

Më mbaj ti brenda vetes

2011-03-10T04:29:00.000-08:00

Më mbaj ti brenda vetes

Po ndjej më shumë se ndjenja
Më shumë se sytë shikoj
Jam vetja më shum' se vetja
Njëlloj e tjetërsoj.

Njëlloj të kam veç ty
Më tej më shfaqesh ndryshe
Tek vetja dal dhe hyj
Tej vetes shkoj më tutje.

Më mbaj ti brenda vetes
Dhe ndryshe kur më shfaqesh
Instiktit dhe ndërgjegjes
Që lind dhe fal mëkatet.

Vetëm atëhere unë
Njëlloj e tjetërsoj
Do jem i njëjti lumë
Që detin tënd shumoj.

Absurdi Sizif !

2011-03-09T03:19:00.000-08:00

Në fund të essesë së tij, Kamy shkruan:

“Po e le Sizifin në rrëzë të malit! Aty gjithmonë gjendet ngarkesa, për këdo. Por, Sizifi personifikon besimin më të lartë, besimin që mohon perënditë dhe që ngre gurë. Edhe ai arrin në përfundimin se gjithçka vete mirë. Kjo botë tashmë pa një zot, atij i duket, as shterpë dhe as e kotë. Çdo grimcë e atij shkëmbi, çdo cifël minerale e këtij mali gjithë errësirë, përbën në vetvete një botë. Vetë lufta për të pushtuar majat mjafton për të mbushur një zemër njerëzore.

Duhet pra ta fantazojmë Sizifin të lumtur.”

Absurdi Sizif !

Ej Kamy, pa rimendoju pak!
Hodhe një gur në lumë dhe u sulën të gjith'
Sejcili kujtoi se gurin tënd kishte kap'
Pa ditur se ai gur ishte thjesht një mit.

Unë e di nga e more atë gur
Copëzë ishte nga guri sifizian
Më keq se Sizifi e ktheve në absurd
Më keq se absurdi në një fund fatal.

Megjithatë guri tënd qenka i çuditshëm
Oh, sa do e deshte Sizifi i gjorë
Ta ndronte me gurin e tij të mundimshëm
Absurdit tënd t'i vinte qeshjen në gojë.

Absurdi tënd nuk inatos perënditë
Guri tënd s'e shpëton dot një mit
Bota s'është gur në sup të njerëzisë
Njerëzia po lodhet së qëni një Sizif.

Ej Kamy, më kupton tani?
Nëse ka një Sizif, ka dhe një absurd
Por nëse ka një absurd, ka dhe një fund të ri
Ku bashkë me Sizifin, të qesh vërtet edhe un'.

2011-03-07T08:27:00.000-08:00

Nëse dashke të jesh zog

Nëse dashke të jesh zog
Mos u kthe në zog shtegtar
Nuk jam pyll që s'ësht' xheloz
Mos më bëj pyll Don Zhuan.

Kur të kthehesh do më gjesh
Në një tjetër fole zogu
Ai zog që rrugën s'merr
Se e ngroh sa ftohet moti.

Nëse dashke të jesh pemë

Nëse dashke të jesh pemë
Mos u kthe në pemë vjeshte
Mos më bëj zog që të bredh
Nëpër degë plot me gjethe.

Kur të mbushesh ti me gjethe
Do më gjesh në pemë tjetër
Pranë një pishe që nuk zverdhet
Çfardo stine që të jetë.

Në ishullin e ëndrrës

2011-03-06T10:51:00.000-08:00

Në ishullin e ëndrrës

U nisa oqeanit të shpirtit
Jo si Robinsoni i pafat
Kërkova vetminë e ishullit
Të strukja një ëndërr të gjall'.

Por s'ishte e thënë vetmia
Të rronte në ishull e vetme
Sepse rrëfimet e mia
E bënë Robinsonin për vete.

Dhe prapa e kthehu anijen
Pa kthyer veten e tij
Si unë dhe ai po priste
Një tjetër anije të vij.

Dhe pritëm e presim çdo ditë
Anijen e ëndrrës së gjallë
Nëse ka një anije të tillë
Ky ishull qoftë limani i saj.

Gjyq Noes

2011-03-06T09:52:00.000-08:00

Gjyq Noes

Mos u mërzit Noe për akuzën time
Aty ku sot je s'të trazon njeri
Veç dëgjomi pak të miat dyshime
Që dhe Zoti vetë besoj nuk i di.

Prit, mos u nxito, në fjalët e tua
Zoti që përmend, s'është alibi
Ty ta la në dorë varkën e krijuar
Gjallesash të zgjidhje çdo lloj nga një çift.

Po le jashtë akuzës çdo lloj jashtnjerzor
Dhe pse mund të zgjidhje më të mirët aty
Po nga raca jonë, me të drejtë akuzoj
Nuk di me se i zgjodhe, me ment, apo sy?

Mbetëm kështu pasojë e zgjidhjes tënde
Të keqen shumuar për mijra e mijra vjet
Sikur asaj varke e keqja mos gjendej
Sot bota s'do ishte në apokalipsin e vet.

Tani s'kam besim në shpëtimin tjetër
Në varkën tënde të dytë nuk do hip
Dyshoj se do ndodhë si avazi i vjetër
Me Noe prej gjoje, prej gjoje apokalips.

2011-03-06T09:44:00.000-08:00

I kthyer në lot

Ç'pati sot ky shi

Që bie e s'më lag?

As lotët në shpirt

S'më njomin ndopak.

Ç'po ndodh vallë në trup

Në shpirt çfarë po ndodh?

Ah, shiu jam unë

I kthyer në lot.

6 mars 2011

Pak pika shiu ranë

Mbi faqen tënde sot

Pak pika shiu ranë

Rrëshqitën posi lot

Nga shpirti tënd i vrarë.

Por ti nuk kishe dhimbje
Nuk qaje atë çast
Indiferente ikje
Pa ditur se kush qan.

6 mars 2011

Vit pas viti mjaltëri

2011-03-06T09:04:00.000-08:00

Vit pas viti mjaltëri

Aleancë kam bërë me bletët
Mos i le pa nektar lulesh
Ato mjaltë të ma kthejnë
Për çdo muaj që më duhet.

Kjo më ndodhi qysh atëhere
Kur u nisa muaj mjalti
Kur erdh dita që të kthehem
Thash, pse kaq kjo punë e pati?

Mjaltë desha tjetrin muaj
Dhe më tjetrin përsëri
Gjithë vitin mjaltin dua
Vit pas viti mjaltëri.

Sa besnike qenkan bletët
Po dhe unë më pak nuk jam
Ti e dashur më dhe jetën
Që nektarin kthen në mjalt.

Në më do më kthe në ky që jam

2011-03-06T08:50:00.000-08:00

Në më do më kthe në ky që jam

Në më do më kthe në stinë dimri
Akullin e shpirtit të ma shkrish
Dua të ndjej se si zbutet thëllimi
Si kthehet në vesë uji që ngrin.

Dua të shoh se si flokët e borës
Do t'i çelësh luleve petale
T'i qëndisësh rreth e qark kurorës
Të më kthesh kështu në stinë dasme.

Në më do më kthe në stinë vjeshte
Shpirtin rënë si gjethe të ma kthesh
Dua të ndjej rilindjen e një peme
Si çelën një syth dua të ndjej.

Në më do më kthe në ky që jam
Të të kthej dhe unë ajo që je
Unë të gjitha stinët shpirtit mbaj
Dhe të pestën stinë që ti ma dhe.

Martuar me vjeshtën

2011-03-05T10:58:00.000-08:00

Martuar me vjeshtën

Sot me veten time martoj vjeshtën
Të krijojmë stinën tonë të pestë
Për kumbare dasme zgjodhëm erën
Për kungim pak shi ftuam të bjerë.

Shtratin për dhuratë na dhanë pemët
Ç'mu kujtua shtrati i Odisesë
Penelopë e pagëzova vjeshtën
Ta kthej të vërtetë një legjendë.

Sot për herë të parë me vjeshtën fjeta
Trupin ma mbuloi me gjetheputhje
Unë me puthje lakuriq e xhvesha
Për të më dhuruar mijra sythe.

Këtë çast hutohet edhe Zoti

2011-03-05T10:44:00.000-08:00

Këtë çast hutohet edhe Zoti

Ajri këtë çast merr frymën tënde
Shikimin tënd në rreze dielli kthen
Ndaj kët' natë të shoh në dritë hëne
Dhe nga ajri fryma tënde vjen.

Shembëllimin tënd e mori nata
Hija e saj të fshehu turpësinë
Por un' i paturpshmi kaq e pata
I xhvesh natës gjithë hijesinë.

Këtë çast hutohet edhe Zoti
Nuk i bindet dielli, hëna, ajri
Ata janë tek ty që nata solli
Tek ai që sot kët' fat e pati.

Të shoh si Perëndia

2011-03-05T10:40:00.000-08:00

Të shoh si Perëndia

Shaka e vdekjes ish
Bëka shaka dhe vdekja
Xheloze bukurish
Që i mungojn' tek vetja.

Ti mbete bukuria
Shëmtia vdekja mbeti
Të shoh si Perëndia
Sa herë ngre syt' nga qielli.

S'do ndalojë kjo krijesë

2011-03-05T10:37:00.000-08:00

S'do ndalojë kjo krijesë

Puthja jonë e krijuar
Bashkë me universin
Si bingbang i pandaluar
S'e ndalon dot epshin.

Kot gjykojmë Eva-Adamin
A gjykohet Zoti?
Gjith' nga grimca e Tij dalin
Molla dhe Erosi.

Kot krijojmë ca përralla
Me ferr e parajsë
Gjithçka lindi nga përplasja
Dhe do lindë prapë.

Do të ketë galaktika
Krijim të përsosur
Po dhe ca gjëra të liga
Që do vijnë rrotull.

S'do ndalojë kjo krijesë
A ndalohet Zoti?
Nga bingbangu do të mbesë
Molla dhe Erosi.

Më jep një të sotme

2011-03-02T02:16:00.000-08:00

Më jep një të sotme

Më jep një gotë verë

Ta pi esëll
Veten dua ta deh çmendurisht.
Kështu ma lerë
Të sotmen pa nesër
Mbase e nesërmja dje ish.

Më jep një të puthur
Të të marr pak frymë
Veten e dua me ty në frymëmarrje.
Mos ketë të ikur
Fundësi kurrë
Të ketë pafundësisht të tashme.

Më jep një të sotme
Të nesërmen të të jap
Nesër prapë të sotmen ma jep.
Kështu ndër mote
Do më kesh ky që jam
Tej motesh më shum' do të të kem.